Το χρυσό ρίγος της επιφάνειας της θάλασσας.

Το λαμπύρισμα των ακτίνων του ήλιου πάνω στη θάλασσα δεν είναι φως· είναι συμφωνία θραυσμάτων. Κάθε κύμα δεν αντανακλά, αλλά μεταφράζει τον ουρανό σε μικρές στιγμές αστάθειας, σαν να σπάει ο χρόνος σε χρυσές συλλαβές.

Η επιφάνεια της θάλασσας δεν είναι ποτέ ενιαία. Είναι πλήθος μικροσκοπικών καθρεφτών που δεν συμφωνούν μεταξύ τους, κι όμως όλοι λένε την ίδια ψευδαίσθηση: ότι ο ήλιος ταξιδεύει πάνω στο νερό.

Αν κοιτάξεις αρκετή ώρα, το φως παύει να μοιάζει με σταθερή πηγή και γίνεται γεγονός που συμβαίνει ξανά και ξανά, σε κάθε ανασήκωμα του κύματος. Σαν ο κόσμος να μην φωτίζεται, αλλά να αναβοσβήνει.

Κι εκεί, ανάμεσα στη γαλήνη και στο τρεμόπαιγμα, γεννιέται η πιο ήσυχη βεβαιότητα: ότι η ομορφιά δεν κατοικεί στα πράγματα, αλλά στις στιγμιαίες συμφωνίες τους με το βλέμμα.