«Το πέτρινο ποτάμι του νερού και του χρόνου...»

 

Οι Καμάρες δεν είναι απλώς ένα υδραγωγείο. Είναι η στιγμή που η πέτρα έμαθε να μεταφέρει ζωή. Στην είσοδο της παλιάς πόλης της Καβάλας στέκεται ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μνημεία της, ένα τεράστιο τόξο που μοιάζει να ενώνει όχι μόνο δύο σημεία της πόλης, αλλά δύο εποχές. 

Χτισμένες στη σημερινή τους μορφή στις αρχές του 16ου αιώνα, οι Καμάρες μετέφεραν νερό από τις πηγές της Παλιάς Καβάλας προς τη χερσόνησο της Παναγίας, δίνοντας ζωή στον τότε οικισμό. Το έργο έφτανε περίπου τα 270 μέτρα μήκος και τα 25 μέτρα ύψος, με τη μεγαλοπρέπειά του να ξεπερνά τις ανάγκες μιας μικρής πόλης. 

Κι όμως, η αληθινή τους δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στην αρχιτεκτονική τους. Βρίσκεται στη σιωπή τους. Κάτω από τα τόξα τους πέρασαν άνθρωποι με καλάθια, έμποροι, ταξιδιώτες, παιδιά που μεγάλωσαν στις γειτονιές της παλιάς Καβάλας. Το νερό έφυγε, αλλά η μνήμη έμεινε.

Οι Καμάρες μοιάζουν με ένα πέτρινο ποίημα: κάθε τόξο κι ένας στίχος, κάθε πέτρα κι ένα ίχνος από χέρια που εργάστηκαν πριν από αιώνες. Δεν υψώθηκαν για να νικήσουν εχθρούς, όπως τα κάστρα· υψώθηκαν για να νικήσουν τη δίψα.

Και ίσως αυτό είναι το πιο όμορφο μυστικό τους: πως ένα έργο φτιαγμένο για το νερό έγινε τελικά ένα ποτάμι χρόνου, που συνεχίζει να κυλά μέσα στην καρδιά της Καβάλας.