«Τα Ελάχιστα Οικοσυστήματα της Επαφής...»

Υπάρχει, σε κάποια απόκρυφη εκδοχή της φυσικής ιστορίας, ένα κεφάλαιο που δεν γράφτηκε ποτέ: η οικολογία της επαφής των σωμάτων. Δεν μιλά για δάση ή θάλασσες, αλλά για εκείνη τη λεπτή περιοχή όπου δύο επιφάνειες αποφασίζουν  -χωρίς να το πουν- να αναγνωρίσουν η μία την ύπαρξη της άλλης.

Σε αυτή τη βιβλιοθήκη, τα σώματα δεν είναι αντικείμενα αλλά τοπία που αλλάζουν όταν πλησιάζουν. Κάθε επαφή είναι μια μικρή μετατόπιση του κόσμου: όχι σύγκρουση, αλλά προσωρινή συνεννόηση της ύλης με τον εαυτό της. Οι φυσικοί θα το ονόμαζαν τριβή, οι ποιητές θα το ονόμαζαν αφή· όμως και οι δύο παραβλέπουν ότι πρόκειται για οικοσύστημα.

Διότι εκεί όπου δύο δέρματα συναντιούνται, δεν υπάρχει μόνο ανταλλαγή θερμότητας ή πίεσης. Υπάρχει μια οικονομία λεπτών σημάτων: η μνήμη της επιφάνειας, η ιστορία της έντασης, η διαπραγμάτευση του ανώδυνου και του επώδυνου. Το σώμα θυμάται πριν το μυαλό προλάβει να μεταφράσει.

Κάποιο χειρόγραφο, αποδιδόμενο σε έναν φανταστικό χαρτογράφο των αισθήσεων, ισχυρίζεται ότι η φύση δεν οργανώνεται γύρω από είδη αλλά γύρω από τρόπους επαφής. Άλλα σώματα αγγίζουν για να ελέγξουν, άλλα για να αποσυρθούν, άλλα για να χαθούν προσωρινά μέσα στο όριο του άλλου.

Σε αυτή τη θεωρία, η οικολογία δεν είναι ισορροπία πληθυσμών αλλά ισορροπία αγγιγμάτων: πόσο κοντά μπορεί να πλησιάσει ένα ον χωρίς να ακυρώσει το άλλο, πόσο βάρος μπορεί να δεχθεί ένα δέρμα χωρίς να πάψει να είναι δέρμα.

Οι μυστικιστές αυτής της χαμένης επιστήμης έλεγαν ότι το σύμπαν δεν ξεκίνησε με έκρηξη, αλλά με επαφή. Ότι η πρώτη πράξη της ύλης δεν ήταν η διάσπαση, αλλά η αναγνώριση. Και ότι ακόμη και τώρα, πίσω από κάθε απόσταση, συνεχίζεται μια αργή, αόρατη προσέγγιση όλων των πραγμάτων προς όλα τα άλλα.

Έτσι, η οικολογία της επαφής των σωμάτων δεν αφορά την ένωση ούτε τον χωρισμό, αλλά το ενδιάμεσο: εκείνη τη στιγμή που δύο υπάρξεις συνειδητοποιούν ότι το όριό τους δεν είναι τείχος, αλλά τόπος. Και ότι κάθε άγγιγμα, όσο ελάχιστο, είναι μια προσωρινή αναθεώρηση του κόσμου.