Όσα δεν μπορείς να δεις στον κατάλογο των καταστημάτων.

 

Ο κατάλογος ενός καταστήματος δείχνει πάντα αυτό που πουλιέται. Ποτέ όμως αυτό που συμβαίνει πριν, γύρω και μετά από την επιλογή. Είναι ένας κόσμος οργανωμένος σε τιμές και ονόματα, μα όχι σε σιωπές, βλέμματα και μικρές αόρατες κινήσεις.

Δεν θα δεις στον κατάλογο την αναμονή. Εκείνη τη στιγμή που κάποιος στέκεται όρθιος, ακουμπάει το τραπέζι, και περιμένει να αποφασίσει ποιος θα γίνει για τα επόμενα είκοσι λεπτά: ο βιαστικός, ο προσεκτικός, ή ο αδιάφορος. Ο κατάλογος δεν γράφει την αμηχανία της επιλογής, ούτε την ήσυχη πάλη ανάμεσα σε δύο πιάτα που δεν θα συναντηθούν ποτέ.

Δεν θα δεις τις ιστορίες των υλικών. Το ταξίδι μιας ντομάτας από το χωράφι στο πιάτο, ούτε τον χρόνο που συμπυκνώνεται σε μια σταγόνα λαδιού. Ο κατάλογος λέει «σαλάτα», αλλά δεν λέει καλοκαίρι. Λέει «κρασί», αλλά δεν λέει αμπέλι, ούτε κόπο.

Δεν θα δεις τον άνθρωπο πίσω από τη λέξη. Τον μάγειρα που δοκιμάζει, αποτυγχάνει, ξαναδοκιμάζει. Τον σερβιτόρο που μεταφράζει την επιθυμία σε πράξη πριν καν ειπωθεί σωστά. Την κούραση που δεν καταγράφεται πουθενά, γιατί δεν είναι εμπορεύσιμη.

Και κυρίως, δεν θα δεις τις σιωπές των άλλων τραπεζιών. Τις μισές κουβέντες που χάνονται μέσα στον θόρυβο, τα βλέμματα που δεν συναντιούνται, τις αποφάσεις που μοιάζουν ίδιες αλλά δεν είναι ποτέ.

Ο κατάλογος υπόσχεται πληρότητα, αλλά λειτουργεί με αποσιωπήσεις. Σου δείχνει τον κόσμο σαν να είναι ήδη τακτοποιημένος, ενώ στην πραγματικότητα είναι πάντα σε κίνηση. Είναι ένας χάρτης χωρίς τα μονοπάτια που δεν περπατήθηκαν.

Κι έτσι, όσα δεν φαίνονται στον κατάλογο είναι ίσως τα πιο ουσιαστικά: αυτά που δεν μπορούν να παραγγελθούν, αλλά μόνο να βιωθούν.