Ουράνια δέηση.

 

Υπάρχουν νύχτες που ο ουρανός δεν μοιάζει με θόλο αλλά με προσευχή. Τα άστρα δεν είναι μόνο φως· είναι οι σιωπηλές συλλαβές μιας γλώσσας που προηγείται του ανθρώπου. Κάθε αστερισμός μοιάζει να υψώνει μια δέηση χωρίς λέξεις, κι εμείς, μικροί κάτω από την απεραντοσύνη, θυμόμαστε πως η ταπεινότητα είναι ίσως η πιο καθαρή μορφή γνώσης.

Η ουράνια δέηση δεν ζητά θαύματα. Ζητά να μάθουμε να κοιτάζουμε προς τα πάνω χωρίς να ξεχνάμε τη γη που μας κρατά. Γιατί ο ουρανός δεν σώζει εκείνον που τον θαυμάζει, αλλά εκείνον που αφήνει το βλέμμα του να γίνει γέφυρα ανάμεσα στο χώμα και στο άπειρο.