«Η Βάρκα της Αναμονής.»

Η ψαρόβαρκα γλιστρά στη θάλασσα σαν σκέψη που δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν θα γίνει πράξη. Πίσω της αφήνει ένα λεπτό ίχνος αφρού, σαν γραμμή που σβήνεται αμέσως από το νερό.

Το ψάρεμα εκεί δεν είναι γεγονός αλλά ρυθμός. Ρίχνεις το δίχτυ ή το αγκίστρι και μετά η ώρα αλλάζει μορφή· παύει να μετριέται σε λεπτά και γίνεται αναμονή, αναπνοή, παρατήρηση.

Η βάρκα τρίζει ελαφρά, όχι σαν ενόχληση αλλά σαν υπενθύμιση ότι όλα είναι σε ισορροπία που μπορεί να χαθεί. Ο ήλιος ανεβαίνει, το φως σπάει πάνω στο νερό, και κάθε μικρή κίνηση κάτω από την επιφάνεια μοιάζει με υπόσχεση.

Ο άνθρωπος στη βάρκα δεν ψαρεύει μόνο. Κυνηγά τον ρυθμό του κόσμου όταν παύει να τρέχει. Μαθαίνει ότι η θάλασσα δεν «δίνει»· ανταποκρίνεται, όταν θέλει, όπως θέλει.

Και στο τέλος, είτε τα δίχτυα είναι γεμάτα είτε άδεια, η ψαρόβαρκα επιστρέφει πάντα η ίδια: λίγο πιο βαριά από σιωπή, λίγο πιο σοφή από πριν.

Και ίσως το πιο παράξενο είναι αυτό: ότι στο ψάρεμα δεν ξέρεις αν περιμένεις να πιάσεις κάτι ή αν απλώς μαθαίνεις να αντέχεις τη θάλασσα όπως είναι.