Ζούμε σαν να μας λείπει πάντοτε κάτι. Άλλοτε το ονομάζουμε ευτυχία, άλλοτε αλήθεια, άλλοτε πατρίδα, Θεό, έρωτα ή γαλήνη. Αλλά ίσως το όνομα να έχει μικρή σημασία. Αυτό που μας κινεί είναι η ίδια η αναζήτηση.
Το ποτάμι δεν ντρέπεται επειδή δεν έφτασε ακόμη στη θάλασσα. Το πουλί δεν απολογείται επειδή ο ορίζοντας απομακρύνεται όσο πετά. Μόνο ο άνθρωπος βιάζεται να πιστέψει πως ο προορισμός αξίζει περισσότερο από τη διαδρομή.
Κι όμως, η ζωή δεν είναι ένας τόπος όπου φτάνεις· είναι ένας δρόμος όπου μαθαίνεις να βλέπεις. Κάθε αποτυχία αφαιρεί μια ψευδαίσθηση, κάθε συνάντηση προσθέτει έναν καινούριο καθρέφτη, κάθε σιωπή φωτίζει μια ερώτηση που δεν γνώριζες ότι κουβαλούσες.
Ίσως, τελικά, να μη γεννηθήκαμε για να βρούμε όλες τις απαντήσεις. Ίσως γεννηθήκαμε για να μη σταματήσουμε ποτέ να αναζητούμε. Γιατί όσο υπάρχει αναζήτηση, υπάρχει ελπίδα· κι όσο υπάρχει ελπίδα, η ψυχή αρνείται να γίνει συνήθεια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου