Το Μνημείο των Απόντων.

 

Στον Άη Στράτη υπάρχει ένα μνημείο που δεν υψώνεται μόνο από πέτρα, αλλά από ονόματα που ο χρόνος προσπαθεί διαρκώς να σβήσει. Κάθε του επιφάνεια μοιάζει με σελίδα ενός αθέατου βιβλίου, όπου οι λέξεις δεν γράφτηκαν με μελάνι, αλλά με αναμονή, σιωπή και επιμονή.

Οι πολιτικοί εξόριστοι γνώριζαν ότι η εξορία δεν είναι μόνο ένας τόπος· είναι ένας τρόπος με τον οποίο ο χρόνος δοκιμάζει τη μνήμη. Κι όμως, η μνήμη διαθέτει μια παράξενη ιδιότητα: όσο περισσότερο επιχειρείς να την εξορίσεις, τόσο βαθύτερα ριζώνει.

Ίσως γι' αυτό το μνημείο δεν κοιτάζει προς το παρελθόν. Κοιτάζει προς εκείνον που στέκεται απέναντί του και τον ρωτά σιωπηλά: «Ποιος θυμάται ποιον; Οι ζωντανοί τους νεκρούς ή οι νεκροί τους ζωντανούς;»

Ο Άη Στράτης δεν είναι μόνο ένα νησί στο Αιγαίο. Είναι μια βιβλιοθήκη χωρίς βιβλιοθηκάριο, όπου κάθε άνεμος γυρίζει μια αόρατη σελίδα και κάθε κύμα διαβάζει ξανά τα ονόματα εκείνων που κάποτε πίστεψαν πως η ελευθερία αξίζει ακόμη και όταν κοστίζει την ίδια την ελευθερία.