Αντίκρυ στα κύματα.

 

Αντίκρυ στα κύματα ο άνθρωπος θυμάται πόσο μικρός είναι και, την ίδια στιγμή, πόσο μεγάλος μπορεί να γίνει. Η θάλασσα δεν ζητά να την κατακτήσεις· ζητά να τη σεβαστείς. Κάθε κύμα που υψώνεται μοιάζει με ερώτημα, και κάθε αφρός που χάνεται στην ακτή με μια απάντηση που δεν ειπώθηκε ποτέ.

Τα κύματα δεν γνωρίζουν τέλος. Έρχονται από μακριά, κουβαλώντας ανέμους, εποχές και μνήμες. Χτυπούν τους βράχους όχι από θυμό, αλλά από πίστη στον αιώνιο ρυθμό της επιστροφής. Η επιμονή τους είναι η πιο αρχαία μορφή ελπίδας.

Κι έτσι, αντίκρυ στα κύματα, δεν μαθαίνεις μόνο τη θάλασσα. Μαθαίνεις και τον εαυτό σου. Ανακαλύπτεις ότι η αληθινή δύναμη δεν είναι να μένεις αλώβητος, αλλά να σηκώνεσαι ξανά, όπως το κύμα που ποτέ δεν παραιτείται από το ταξίδι του προς την ακτή.