Η γαλήνη της θάλασσας.

Υπάρχουν στιγμές που η θάλασσα παύει να είναι απλώς νερό και γίνεται καθρέφτης της ψυχής. Όταν ο άνεμος σωπαίνει και τα κύματα χαμηλώνουν τη φωνή τους, απλώνεται μια σιωπή που δεν είναι κενό· είναι παρουσία. Είναι σαν η φύση να αφήνει για λίγο τον άνθρωπο να ακούσει όσα δεν λέγονται, και να δει όσα δεν φαίνονται.

Η γαλήνη της θάλασσας δεν βρίσκεται μόνο στην ακινησία της επιφάνειας, αλλά και στο βάθος της. Κάτω από το ήρεμο γαλάζιο κρύβονται ρεύματα, μνήμες, ταξίδια και ιστορίες αιώνων. Έτσι είναι και η ανθρώπινη καρδιά: μπορεί να δείχνει ήρεμη, ενώ μέσα της ταξιδεύουν ολόκληροι ωκεανοί.

Στην ακτή, μπροστά σε μια ήσυχη θάλασσα, ο χρόνος μοιάζει να επιβραδύνεται. Οι σκέψεις γίνονται πιο καθαρές, οι φόβοι μικραίνουν και ο άνθρωπος θυμάται πως δεν είναι κυρίαρχος του κόσμου, αλλά ένα μικρό κομμάτι του. Η θάλασσα δεν υπόσχεται απαντήσεις· προσφέρει κάτι βαθύτερο: την ηρεμία να τις αναζητήσει κανείς.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμή της. Να μας μαθαίνει πως, ακόμη και μετά τις μεγάλες φουρτούνες, υπάρχει πάντα μια στιγμή που τα νερά ησυχάζουν και ο ορίζοντας ξαναβρίσκει το φως του.