Τα καλαμποκοχώραφα.

 

Τα καλαμποκοχώραφα δεν είναι απλώς εκτάσεις καλλιεργημένης γης· είναι το καλοκαίρι που ρίζωσε στη γη. Κάθε τους βλαστός υψώνεται σαν μια πράσινη προσευχή προς τον ουρανό, κι ανάμεσα στα φύλλα τους ο άνεμος βρίσκει τη φωνή του. Εκεί το φως δεν πέφτει· φιλτράρεται, γίνεται σκιά και ψίθυρος, σαν να θέλει η φύση να κρατήσει κάτι μυστικό.

Όποιος περπατήσει ανάμεσά τους χάνεται για λίγο από τον κόσμο. Οι θόρυβοι σβήνουν, οι δρόμοι εξαφανίζονται και μένει μόνο ο παλμός της γης. Τα καλαμπόκια, ακίνητα κι όμως ζωντανά, μοιάζουν να γνωρίζουν πως κάθε καρπός είναι μια υπόσχεση ότι η ζωή συνεχίζει, όσο υπάρχουν χέρια να σπέρνουν και μάτια να ελπίζουν.

Κι όταν έρθει η ώρα του θερισμού, το χωράφι δεν πενθεί. Παραδίδει τους καρπούς του στη μνήμη των ανθρώπων και κρατά βαθιά στη γη την υπόσχεση της επιστροφής. Γιατί η γη δεν μετρά τον χρόνο με ημερολόγια, αλλά με σπόρους που περιμένουν, με βροχές που θυμούνται και με ανθρώπους που εξακολουθούν να πιστεύουν στο θαύμα της επόμενης άνοιξης.