Οι νυχτερινοί δρόμοι του χωριού...

Οι νυχτερινοί δρόμοι του χωριού… δεν οδηγούν πουθενά. Επιστρέφουν.

Σέρνουν πάνω τους τη μέρα σαν ξεχασμένο σακάκι,

και την αφήνουν στις πέτρες, εκεί που κρυώνει αργά η μνήμη.

Τα φώτα των σπιτιών δεν φωτίζουν· θυμίζουν.

Ένα τραπέζι που μάζεψε, μια φωνή που δεν είπε όσα ήθελε,

ένα γέλιο που έμεινε μισό στο κατώφλι.

Ο αέρας μυρίζει ξύλο και παλιό ψωμί,

και κάπου ένας σκύλος φυλάει όχι το σπίτι,

αλλά την απουσία του χρόνου.

Κι ο δρόμος, στενός σαν ανάσα που κρατήθηκε πολύ,

δεν σε πηγαίνει μακριά-

σε γυρίζει πίσω,

εκεί που κάποτε νόμιζες πως όλα θα κρατήσουν για πάντα.