Το σκάκι.

 

Το σκάκι δεν είναι ένας πόλεμος. Είναι η πιο ευγενική μορφή του. Δύο στρατοί αντικρίζονται χωρίς να χύνεται αίμα, κι όμως κάθε κίνηση μπορεί να αποβεί μοιραία. Η νίκη δεν ανήκει στον δυνατότερο, αλλά σε εκείνον που κατάφερε να δει λίγες κινήσεις πιο πέρα από τον αντίπαλό του.

Η σκακιέρα είναι ένας κόσμος ογδόντα τεσσάρων τετραγώνων, όπου οι βασιλιάδες είναι οι πιο αδύναμοι και τα ταπεινά πιόνια μπορούν, αν διασχίσουν ολόκληρη τη διαδρομή τους, να μεταμορφωθούν σε βασίλισσες. Είναι μια από τις σπάνιες αλληγορίες όπου η καταγωγή δεν καθορίζει το τέλος.

Το σκάκι διδάσκει κάτι που η ζωή συχνά ξεχνά: κάθε επιλογή αποκλείει αμέτρητες άλλες. Μια κίνηση που φαίνεται σωστή σήμερα μπορεί να αποδειχθεί το πρώτο βήμα προς την ήττα. Κι όμως, δεν υπάρχει επιστροφή. Τα κομμάτια δεν γυρίζουν πίσω· μόνο η σκέψη μπορεί να ανατρέξει στις χαμένες πιθανότητες.

Στο τέλος, όσο περίπλοκη κι αν υπήρξε η παρτίδα, όλα τα κομμάτια επιστρέφουν στο ίδιο κουτί. Ο βασιλιάς, η βασίλισσα, οι αξιωματικοί, οι ίπποι, οι πύργοι και τα πιόνια χάνουν κάθε διάκριση. Η παρτίδα τελειώνει, η σκακιέρα αδειάζει και η σιωπή καλύπτει όσα πριν από λίγο έμοιαζαν αποφασιστικής σημασίας.

Ίσως γι' αυτό το σκάκι μοιάζει τόσο με την ανθρώπινη ύπαρξη. Δεν μας θυμίζει μόνο πώς να κερδίζουμε· μας υπενθυμίζει ότι ακόμη και η πιο λαμπρή νίκη είναι προσωρινή, ενώ η αξία της παρτίδας βρίσκεται τελικά όχι στο αποτέλεσμα, αλλά στον τρόπο που επιλέξαμε να παίξουμε.