Τα βατόμουρα.

 

Υπάρχουν καρποί που δεν ζητούν την προσοχή μας. Δεν κρέμονται περήφανα στα κλαδιά ούτε βάφουν τους κάμπους με χρώματα. Κρύβονται μέσα στα αγκάθια, σαν μικρά μυστικά του καλοκαιριού. Τα βατόμουρα.

Για να τα γευτείς πρέπει να σκύψεις, να ψάξεις, να γρατσουνιστείς λίγο. Η γλύκα τους δεν χαρίζεται· κατακτιέται. Ίσως γι’ αυτό η γεύση τους μοιάζει πιο βαθιά από των άλλων καρπών. Κουβαλά μέσα της τον κόπο της αναζήτησης.

Το σκούρο τους χρώμα θυμίζει τις ώρες πριν από τη νύχτα, όταν το φως δεν έχει ακόμη χαθεί αλλά έχει πάψει να είναι αθώο. Και ο χυμός τους, που βάφει τα δάχτυλα και τα χείλη, μοιάζει με μια μικρή υπενθύμιση ότι η φύση αγαπά να αφήνει τα ίχνη της πάνω μας.

Τα βατόμουρα είναι ο καρπός των μονοπατιών, των ξεχασμένων φραχτών, των καλοκαιρινών περιπάτων. Δεν έχουν τη λάμψη του κερασιού ούτε την επιδεικτική αφθονία του σταφυλιού. Έχουν όμως τη γοητεία όσων ανακαλύπτονται τυχαία και μένουν για πάντα στη μνήμη.

Γιατί μερικές από τις πιο γλυκές στιγμές της ζωής κρύβονται πάντοτε πίσω από λίγα αγκάθια.