«Η πίκρα και η γλύκα στο ίδιο φλιτζάνι...»

Ο ελληνικός καφές δεν είναι ρόφημα· είναι αργός χρόνος που βράζει σε μπρούτζινο σκεύος. Δεν βιάζεται να τελειώσει, γιατί η ουσία του δεν είναι η κατανάλωση αλλά η αναμονή. Κάθε φουσκάλα του μπρίκιου είναι μια μικρή απόφαση της φωτιάς, σαν να διαπραγματεύεται με τη σιωπή.

Δίπλα του, το γλυκό του κουταλιού ή το λουκούμι δεν είναι απλώς συνοδεία. Είναι η άλλη όψη της ίδιας τελετουργίας: η γλυκύτητα που δεν καταπίνεται βιαστικά, αλλά προσφέρεται σαν υπόσχεση φιλοξενίας. Το γλυκό, διατηρημένο σε σιρόπι, μοιάζει με μνήμη που αρνείται να ξεχαστεί. Το λουκούμι, πιο εύθραυστο, είναι σχεδόν μια υλική ευγένεια- μια μικρή παράκαμψη της πίκρας του καφέ.

Ο καφές, πικρός και πυκνός, δεν αντιτίθεται στη γλυκύτητα. Την χρειάζεται για να αποκτήσει βάθος. Όπως η νύχτα χρειάζεται ένα παράθυρο φωτισμένο για να γίνει νύχτα πραγματική. Η γουλιά και η μπουκιά δεν είναι διαδοχικές πράξεις, αλλά συνομιλία: η μία διορθώνει την άλλη, χωρίς να την αναιρεί.

Και εκεί, στο μικρό φλιτζάνι και στο γυάλινο πιατάκι, η καθημερινότητα παύει να είναι απλή συνήθεια. Γίνεται μια ήσυχη τελετή ισορροπίας ανάμεσα στην πίκρα και τη γλύκα- σαν η ζωή να αποδέχεται, για λίγο, ότι και τα δύο της ανήκουν εξίσου.