«Το Μοντάζ της Ζωής.»

Η ζωή δεν είναι σκηνοθέτης·

είναι περισσότερο μοντέρ.

Δεν αποφασίζει πάντα τι θα συμβεί,

μα κόβει σκηνές, αφήνει σιωπές,

κρατά βλέμματα που δεν καταλάβαμε ποτέ γιατί πόνεσαν τόσο.

Κι εμείς, μικροί ηθοποιοί χωρίς σενάριο,

αυτοσχεδιάζουμε πάνω σε φώτα που ανοιγοκλείνουν σαν αναμνήσεις.

Άλλοτε παίζουμε δράμα ενώ γύρω μας είναι κωμωδία,

κι άλλοτε γελάμε την ώρα που πέφτουν οι τίτλοι τέλους μιας εποχής.

Η ζωή δεν φωνάζει «πάμε άλλη μία».

Το πλάνο μένει όπως γυρίστηκε:

με λάθη, θόρυβο, τρεμάμενη κάμερα και λίγη αλήθεια κρυμμένη στις ατέλειες.