Η Αδύνατη Συνάντηση.

Αν τα ουράνια σώματα μπορούσαν να ονειρεύονται, ίσως το Φεγγάρι να ονειρευόταν τον Ήλιο. Κάθε αυγή τον βλέπει να αναδύεται από τον ορίζοντα και κάθε δειλινό να χάνεται πίσω από τη Γη. Τον ακολουθεί αιώνες τώρα, χωρίς ποτέ να τον φτάνει.

Η αιτία δεν είναι η έλλειψη επιθυμίας αλλά η γεωμετρία του κόσμου. Το Φεγγάρι είναι δεμένο με τη Γη από το αόρατο σχοινί της βαρύτητας. Περιφέρεται γύρω της όπως ένα πουλί γύρω από το δέντρο όπου έχει τη φωλιά του. Ο Ήλιος, από την άλλη, βρίσκεται πολύ πιο μακριά, σχεδόν εκατόν πενήντα εκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη. Ανάμεσά τους απλώνεται μια απόσταση που δεν μετριέται μόνο σε χιλιόμετρα αλλά και σε κοσμική τάξη.

Κάποτε, στις εκλείψεις, φαίνεται σαν το Φεγγάρι να πλησιάζει τον Ήλιο. Για λίγα λεπτά στέκεται ακριβώς μπροστά του και ο κόσμος σκοτεινιάζει. Είναι η πιο κοντινή προσέγγιση σε μια ουράνια αγκαλιά. Κι όμως, ακόμη και τότε, τα δύο σώματα απέχουν εκατομμύρια χιλιόμετρα. Η συνάντηση είναι μόνο μια οπτική σύμπτωση, ένα παιχνίδι προοπτικής στον ουρανό.

Ίσως γι' αυτό οι εκλείψεις μας συγκινούν τόσο. Μας θυμίζουν τις επιθυμίες που πλησιάζουν χωρίς να ολοκληρώνονται, τις συναντήσεις που μοιάζουν βέβαιες αλλά παραμένουν άπιαστες. Το Φεγγάρι δεν θα αγκαλιάσει ποτέ τον Ήλιο, όχι επειδή δεν μπορεί να τον δει, αλλά επειδή ολόκληρο το Σύμπαν έχει χτίσει ανάμεσά τους μια απόσταση αναγκαία για να συνεχιστεί ο χορός των ουρανών.

Και ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη ομορφιά του ουρανού: ότι δεν εκπληρώνει όλες τις επιθυμίες του. Κάποιες τις μετατρέπει σε τροχιές, ώστε να διαρκούν για πάντα.