Κοιτάζοντας ανατολικά την Δύση.

Η δύση στην ανατολή δεν είναι γεωγραφικό παράδοξο· είναι ένα βλέμμα που γυρίζει ανάποδα τον κόσμο.

Είναι η στιγμή που ο ήλιος, αντί να φεύγει, επιστρέφει. Όχι στο ουράνιο τόξο του χρόνου, αλλά στο εσωτερικό του ανθρώπου. Εκεί όπου η ανατολή δεν είναι αρχή και η δύση δεν είναι τέλος, αλλά δύο καθρέφτες που κοιτάζουν ο ένας τον άλλον μέχρι να πάψουν να ξεχωρίζουν.

Η ανατολή κουβαλά πάντα την υπόσχεση του φωτός. Η δύση, τη μνήμη του. Όταν όμως η δύση εμφανίζεται στην ανατολή, τότε η μνήμη προηγείται της υπόσχεσης. Το φως δεν γεννιέται· επιστρέφει.

Είναι σαν να έχει συμβεί κάτι αόρατο στο ενδιάμεσο: ο χρόνος να έχει λυγίσει, όπως λυγίζει μια καμπύλη πάνω σε έναν παλιό χάρτη, όταν κανείς προσπαθεί να χωρέσει τον άπειρο κόσμο σε ένα ανθρώπινο χαρτί.

Και ίσως εκεί να κρύβεται το πιο ήσυχο μυστήριο: ότι η αρχή και το τέλος δεν βρίσκονται ποτέ στα σημεία του ορίζοντα, αλλά στο βλέμμα που τα ενώνει.

Στη σιωπή ανάμεσά τους, η δύση συνεχίζει να ανατέλλει.