Η γλυκύτητα της Αισθητικής.

Η γλυκύτητα της αισθητικής μερικές φορές δεν ανήκει στα σύμβολα αλλά στην ύλη που λιώνει αργά στο στόμα.

«Κορμός σοκολάτα» - και ξαφνικά η έννοια του χρόνου αλλάζει. Δεν είναι πια ροή, αλλά στρώσεις: μπισκότο, κακάο, μνήμη παιδική, ένα μαχαίρι που κόβει προσεκτικά το σκοτάδι σε φέτες γλυκές.

Η αισθητική εδώ δεν είναι θεωρία· είναι υφή. Το βλέμμα δεν ερμηνεύει, σχεδόν γεύεται. Η σοκολάτα δεν είναι απλώς γεύση αλλά συμπύκνωση φωτός που δεν πρόλαβε να γίνει λέξη.

Και μέσα σε αυτόν τον «γλυκό κορμό», το σταθερό και το εύθραυστο συνυπάρχουν: κρατά τη μορφή του σαν δέντρο που έγινε επιδόρπιο, σαν μνήμη που αποφάσισε να μην εξαφανιστεί αλλά να καταναλωθεί αργά.

Ίσως εκεί να κρύβεται η πιο απλή αισθητική αλήθεια: ότι το ωραίο δεν χρειάζεται εξήγηση, μόνο μια στιγμή που σπάει απαλά- όπως ένα κομμάτι γλυκού κορμού σοκολάτα.