Τα Βράχια που έγιναν Σκαλιά.

Στην άκρη μιας ακτής όπου η θάλασσα είχε τη συνήθεια να συζητά με τον εαυτό της, υπήρχε ένας γκρεμός φτιαγμένος από βράχια τόσο παλιά, που θυμούνταν ακόμη την εποχή που η γη ήταν περισσότερο φωτιά παρά στεριά.

Τα βράχια ήταν περήφανα.

Όχι με την ανθρώπινη περηφάνια, που ζητά επιβεβαίωση, αλλά με την περηφάνια της πέτρας: την ήσυχη βεβαιότητα ότι θα βρίσκεται εκεί και αύριο.

Για αιώνες κοιτούσαν τη θάλασσα από ψηλά.

Τα κύματα έρχονταν και έφευγαν. Τα σύννεφα γεννιούνταν και χάνονταν. Τα καράβια περνούσαν σαν σκέψεις.

Κι εκείνα έμεναν ακίνητα.

«Είμαστε οι βασιλιάδες της ακτής», έλεγαν μεταξύ τους.

Η θάλασσα δεν απαντούσε ποτέ. Ήξερε πως ο χρόνος είναι πιο πειστικός από κάθε επιχείρημα.

Μια μέρα εμφανίστηκε ένα μικρό μονοπάτι. Στην αρχή ήταν μια χαραγή. Ύστερα μια πατημασιά. Ύστερα άλλη μία.

Οι άνθρωποι άρχισαν να περνούν.

Ψαράδες. Παιδιά. Ερωτευμένοι. Γέροι που περπατούσαν αργά, σαν να διαπραγματεύονταν με τον χρόνο κάθε βήμα.

Τα βράχια ενοχλήθηκαν.

«Μας πατούν», διαμαρτυρήθηκαν.

«Σας χρησιμοποιούν», απάντησε η θάλασσα.

«Είναι το ίδιο πράγμα.»

«Καθόλου.»

Τα χρόνια πέρασαν.

Οι βροχές άνοιξαν μικρές σχισμές. Ο αέρας σμίλεψε γωνίες. Τα πέλματα γυάλισαν επιφάνειες.

Και σιγά σιγά, χωρίς κανείς να το σχεδιάσει, τα βράχια άρχισαν να μοιάζουν με σκαλιά.

Στην αρχή αντιστάθηκαν.

Κανένα βράχινο όνειρο δεν περιλαμβάνει τη μεταμόρφωση σε δρόμο.

Ύστερα όμως πρόσεξαν κάτι.

Οι άνθρωποι που τα ανέβαιναν δεν τα κοίταζαν αφ’ υψηλού.

Τα εμπιστεύονταν.

Πάνω τους στήριζαν το βάρος τους. Πάνω τους ξεκουράζονταν. Πάνω τους ανέβαιναν για να δουν τη θάλασσα.

Και τότε τα βράχια κατάλαβαν κάτι που ούτε η ηλικία ούτε η σκληρότητα είχαν κατορθώσει να τους διδάξουν.

Ότι υπάρχει μια μορφή μεγαλείου ανώτερη από το να στέκεσαι ψηλά.

Να βοηθάς κάποιον άλλον να ανέβει.

Έτσι έπαψαν να λυπούνται για την απώλεια της παλιάς τους περηφάνειας.

Άφησαν τον άνεμο να τα λειαίνει. Τη βροχή να τα σμιλεύει. Τα βήματα να τα αλλάζουν.

Και έγιναν σκαλιά.

Από τότε, κάθε ηλιοβασίλεμα, όταν οι τελευταίοι επισκέπτες κατεβαίνουν προς την ακτή, η θάλασσα ανεβαίνει λίγο πιο κοντά και χαϊδεύει την πρώτη πέτρα.

Όχι από συνήθεια.

Από σεβασμό.

Γιατί τα βράχια ανακάλυψαν εκείνο που πολλοί άνθρωποι αργούν μια ζωή να μάθουν:

ότι η κορυφή δεν είναι πάντα ο προορισμός.

Μερικές φορές, το σημαντικότερο πράγμα είναι να γίνεις το σκαλί που οδηγεί κάποιον άλλον εκεί.