Η συμμετρία των αψίδων.

Υπάρχουν σχήματα που μοιάζουν να γεννήθηκαν όχι από τη βούληση του ανθρώπου αλλά από κάποια βαθύτερη τάξη του κόσμου. Η αψίδα είναι ένα από αυτά. Από τις πέτρινες γέφυρες των χωριών έως τα μεγάλα υδραγωγεία και τους ναούς, η καμπύλη της μοιάζει να υπακούει σε έναν νόμο που είναι ταυτόχρονα μηχανικός και αισθητικός.

Η συμμετρία της αψίδας δεν είναι απλώς μια γεωμετρική ιδιότητα. Είναι μια συμφωνία δυνάμεων. Κάθε πέτρα στηρίζεται στην άλλη, και όλες μαζί συγκλίνουν σε ένα κοινό κέντρο. Το βάρος που θα μπορούσε να προκαλέσει κατάρρευση μετατρέπεται σε παράγοντα σταθερότητας. Η ισορροπία γεννιέται όχι από την απουσία πίεσης αλλά από τη δίκαιη κατανομή της.

Ίσως γι’ αυτό οι αψίδες γοητεύουν τον άνθρωπο εδώ και χιλιετίες. Υπενθυμίζουν ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στην επιφάνεια αλλά και στη δομή. Μια ευθεία γραμμή δηλώνει κατεύθυνση· μια αψίδα δηλώνει συμφιλίωση. Οι αντίθετες πλευρές της πλησιάζουν η μία την άλλη χωρίς να συγκρούονται, ενώνονται χωρίς να χάνουν την αυτονομία τους.

Σε ένα παλιό γεφύρι, η συμμετρία της αψίδας αντανακλάται συχνά στο νερό. Τότε δημιουργείται ένας πλήρης κύκλος, μισός από πέτρα και μισός από είδωλο. Ο ταξιδιώτης που τον αντικρίζει βλέπει κάτι περισσότερο από ένα τεχνικό έργο. Βλέπει μια υπόσχεση ενότητας ανάμεσα στο πάνω και το κάτω, στο πραγματικό και στο φανταστικό.

Ίσως τελικά οι αψίδες να μας συγκινούν επειδή μοιάζουν με τη ζωή. Κάθε ύπαρξη ξεκινά από τη γη, ανυψώνεται προς ένα αόρατο ύψος και επιστρέφει πάλι στη γη. Η συμμετρία τους δεν είναι η ακαμψία της τελειότητας αλλά η αρμονία μιας πορείας. Και μέσα στην ήρεμη καμπύλη τους διασώζεται μια αρχαία γνώση: ότι η αντοχή και η ομορφιά συχνά έχουν το ίδιο σχήμα.