Το Λιβάδι.

 

Το λιβάδι δεν κάνει θόρυβο.

Δεν έχει την αλαζονεία του βουνού, ούτε τη δραματικότητα της θάλασσας. Κι όμως, εκεί μέσα συμβαίνουν μικρά θαύματα: ένα άνθος που ανοίγει χωρίς θεατές, μια μέλισσα που εργάζεται χωρίς έπαινο, ένα χορτάρι που λυγίζει στον άνεμο χωρίς να σπάει.

Το λιβάδι είναι η τέχνη της αφθονίας χωρίς επίδειξη. Μια δημοκρατία από αγριολούλουδα, έντομα και σπόρους, όπου τίποτα δεν κυριαρχεί απόλυτα και όλα συνυπάρχουν. Η ομορφιά του δεν βρίσκεται σε ένα μοναδικό στοιχείο, αλλά στην αρμονία των πολλών.

Όποιος περπατήσει αργά μέσα του θα ακούσει τη σιωπηλή γλώσσα της φύσης. Θα δει πως η ζωή δεν ανθίζει μόνο στις κορυφές και στα μεγάλα γεγονότα. Ανθίζει και χαμηλά, ανάμεσα στα ταπεινά χόρτα, εκεί όπου το μάτι βιάζεται να προσπεράσει.

Ίσως γι' αυτό το λιβάδι να μοιάζει τόσο με την ευτυχία: δεν υψώνεται για να το θαυμάσουν, απλώνεται για να το κατοικήσουν.