Η ανάλαφρη βαρύτητα της Τέχνης.

Η Τέχνη μοιάζει με φτερό· δεν ζυγίζει τίποτα, κι όμως μπορεί να μετακινήσει βουνά.

Ένα ποίημα γραμμένο σε μια χαρτοπετσέτα, μια πινελιά πάνω σε έναν καμβά, ένα τραγούδι που χάνεται στον αέρα- τόσο ελαφρά πράγματα, που ο άνεμος θα μπορούσε να τα πάρει μαζί του.

Κι όμως, είναι αυτά που μένουν.

Οι αυτοκρατορίες γκρεμίζονται, τα κάστρα βυθίζονται στη σκόνη, οι δρόμοι αλλάζουν όνομα. Μα ένας στίχος, ένα χρώμα, μια μελωδία, συνεχίζουν να κατοικούν στις ψυχές των ανθρώπων.

Η Τέχνη δεν νικά με τη δύναμη. Νικά με την αδυναμία της. Δεν επιβάλλεται· υπαινίσσεται. Δεν φωνάζει· ψιθυρίζει.

Κι ίσως γι' αυτό η βαρύτητά της είναι τόσο μεγάλη: επειδή είναι ανάλαφρη.

Όπως το φως που δεν έχει βάρος, μα κρατά ολόκληρο τον κόσμο ορατό. Όπως η θάλασσα που φαίνεται επιφάνεια, μα κρύβει στα βάθη της ηπείρους.

Έτσι και η Τέχνη: ένα φτερό που πέφτει αργά, και καθώς πέφτει, αλλάζει το βάρος της ανθρώπινης ύπαρξης.