Η Φιλοσοφία του Νερού.

Το νερό δεν έχει χαρακτήρα· έχει προσαρμογή.

Δεν επιμένει να κρατήσει σχήμα, κι όμως διαβρώνει βουνά.

Δεν υψώνει φωνή, κι όμως πλημμυρίζει πολιτισμούς.

Η δύναμή του δεν βρίσκεται στην αντίσταση αλλά στην επιμονή.

Ο άνθρωπος έχτισε αυτοκρατορίες με πέτρα,

μα η ζωή γεννήθηκε μέσα σε νερό.

Κι ίσως γι’ αυτό, στα πιο βαθιά μας ένστικτα,

η θάλασσα μάς μοιάζει περισσότερο με μνήμη παρά με τοπίο.

Το νερό είναι η πιο ταπεινή μορφή ελευθερίας.

Πέφτει από τον ουρανό χωρίς εγωισμό,

κυλά προς τα χαμηλά χωρίς ντροπή,

εξατμίζεται χωρίς φόβο εξαφάνισης.

Ξέρει ότι κάθε απώλεια είναι μια αλλαγή μορφής.

Οι φιλόσοφοι έψαχναν την ουσία του κόσμου στη φωτιά, στη λογική, στην ύλη.

Μα το νερό διδάσκει κάτι αρχαιότερο:

πως η επιβίωση δεν ανήκει πάντα στους σκληρούς,

αλλά σε όσους μπορούν να μεταμορφώνονται χωρίς να χάνουν την ουσία τους.

Ένα ποτάμι δεν συγκρούεται με τον βράχο από θυμό.

Τον νικά από διάρκεια.

Σταγόνα τη σταγόνα, χρόνο τον χρόνο,

η υπομονή γίνεται γεωγραφία.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο επικίνδυνη αλήθεια του νερού:

ότι η πραγματική δύναμη δεν χρειάζεται επίδειξη.

Το βαθύτερο νερό είναι πάντα σιωπηλό.

Ο άνθρωπος φοβάται τη σιωπή επειδή μέσα της ακούει τον εαυτό του.

Το νερό, αντίθετα, δεν φοβάται τίποτα.

Γίνεται δάκρυ, βροχή, ιδρώτας, θάλασσα, αίμα.

Ενώνει το σώμα με τον πλανήτη σαν μια αόρατη συμφωνία.

Ίσως τελικά η φιλοσοφία του νερού να είναι αυτή:

να κινείσαι χωρίς αλαζονεία,

να αλλάζεις χωρίς να προδίδεσαι,

και να θυμάσαι πως ακόμα και η πιο μικρή σταγόνα

κουβαλά μέσα της την υποψία του ωκεανού.