Ο δρόμος προς τη θάλασσα...

Λένε πως ο άνθρωπος δεν διαλέγει τον τόπο του, αλλά το σχήμα της απώλειάς του.

Κάποιος που αγάπησε τα βουνά -την καθαρότητα των γραμμών, την πειθαρχία της πέτρας, την ακινησία που μοιάζει με αιωνιότητα- πίστευε πως εκεί θα μείνει. Ότι η ζωή, σαν αυστηρός γεωμέτρης, θα τον κρατήσει στο ύψος.

Όμως οι δρόμοι δεν υπακούν στη γεωμετρία των προθέσεων. Υπακούν σε μια άλλη, μυστική λογική, όπου κάθε στροφή είναι μια μικρή προδοσία του σχεδίου.

Και έτσι, χωρίς να το καταλάβει, ο δρόμος τον έμαθε να κατεβαίνει.

Στην αρχή νόμιζε πως ήταν απλώς μια μετακίνηση: από το σταθερό στο ρευστό, από το ορατό στο απέραντο. Μα όσο πλησίαζε στη θάλασσα, τόσο ένιωθε πως δεν εγκαταλείπει τα βουνά· τα μεταφράζει.

Διότι η θάλασσα είναι τα βουνά που έχουν χάσει τη μνήμη τους. Και τα βουνά είναι η θάλασσα πριν μάθει να κυματίζει.

Κάποιο μεσημέρι, λένε, στάθηκε στην ακτή και κατάλαβε ότι δεν υπάρχει αντίθεση. Υπάρχει μόνο μια ενιαία επιφάνεια που άλλοτε υψώνεται και άλλοτε κυλά.

Και τότε θυμήθηκε: δεν ήταν ο δρόμος που τον οδήγησε στη θάλασσα. Ήταν η ίδια η επιθυμία των βουνών να γίνουν νερό.