Ο Γλάρος και η Φιλοσοφία της Ελευθερίας.

Σ’ έναν τόπο όπου η θάλασσα δεν είχε τέλος ούτε αρχή, ζούσε ένας γλάρος που πίστευε πως η ελευθερία είναι απλώς το αντίθετο της φυλακής.

Οι άλλοι γλάροι γελούσαν μαζί του.

Έλεγαν πως η ελευθερία δεν χρειάζεται ορισμούς -χρειάζεται άνεμο.

Εκείνος όμως μετρούσε τον ουρανό σαν να ήταν σκέψη.

Κάθε πτήση του ήταν ερώτηση:

«Πόσο μακριά μπορώ να πάω χωρίς να πάψω να είμαι εγώ;»

Μια μέρα συνάντησε έναν γέρο γλάρο καθισμένο σε έναν βράχο που έμοιαζε να θυμάται αιώνες.

— Τι είναι η ελευθερία; τον ρώτησε.

Ο γέρος δεν απάντησε αμέσως.

Κοίταξε τη θάλασσα, σαν να διάβαζε κάτι που μόνο το νερό καταλαβαίνει.

— Η ελευθερία, είπε τελικά, δεν είναι να φεύγεις. Είναι να μη χρειάζεται να επιστρέψεις για να νιώσεις ολόκληρος.

Ο νεαρός γλάρος έφυγε εκείνη τη στιγμή προς τον ορίζοντα, αποφασισμένος να μην γυρίσει ποτέ.

Πέρασαν μέρες, μήνες.

Ο ουρανός έγινε άπειρος, αλλά όχι πιο ελαφρύς.

Κάθε νέο ρεύμα αέρα του έλεγε πως κάτι λείπει -όχι από τον κόσμο, αλλά από εκείνον.

Και τότε κατάλαβε:

η ελευθερία δεν ήταν η απουσία δεσμών,

αλλά η ικανότητα να επιλέγεις ποιον δεσμό θα ονομάσεις ουρανό.

Γύρισε πίσω.

Όχι γιατί η ελευθερία τον κάλεσε,

αλλά γιατί τώρα ήξερε πως δεν του ανήκει -

εκείνος ανήκει σε αυτήν.