Το Πνεύμα της Νάπολης.

Αν δεν περπατήσεις τους δρόμους της Νάπολη, δεν θα καταλάβεις ποτέ το πνεύμα της.

Δεν βρίσκεται στα μνημεία ούτε στις καρτ ποστάλ·

ζει στο στενό που μυρίζει καφέ και θαλασσινό αλάτι,

στα σκοινιά με τα ρούχα που αιωρούνται σαν σημαίες μιας άτυπης δημοκρατίας,

στη φωνή μιας γιαγιάς που φωνάζει από το μπαλκόνι λες και συνεχίζει αρχαία τραγωδία.

Η Νάπολη δεν αποκαλύπτεται από μακριά.

Θέλει βήματα.

Θέλει να ιδρώσεις στις ανηφόρες της,

να χαθείς στα σοκάκια της,

να ακούσεις τις μηχανές να περνούν σαν μικροί κομήτες ανάμεσα σε εκκλησίες και γκράφιτι.

Μόνο τότε καταλαβαίνεις πως αυτή η πόλη δεν χτίστηκε απέναντι στον θάνατο,

αλλά δίπλα του.

Με τον Βεζούβιο πάντα στον ορίζοντα,

οι άνθρωποι έμαθαν να ζουν πιο δυνατά,

να γελούν πιο θορυβωδώς,

να ερωτεύονται σαν να τελειώνει ο κόσμος το ίδιο βράδυ.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πνεύμα της Νάπολης:

η παράξενη τέχνη να μετατρέπεις την απειλή σε τραγούδι

και την καθημερινότητα σε γιορτή.