Η Αισθητική της Βαρύτητας.

Η βαρύτητα δεν είναι μόνο νόμος της φύσης· είναι και νόμος της ομορφιάς.

Είναι εκείνη η αόρατη δύναμη που κρατά το μάρμαρο πάνω στο βάθρο του, το δέντρο ριζωμένο στο χώμα, το καράβι δεμένο στο λιμάνι και τον άνθρωπο προσκολλημένο στις αναμνήσεις του. Χωρίς βαρύτητα όλα θα αιωρούνταν· και η ομορφιά, όπως και η ζωή, χρειάζεται ένα σημείο να ακουμπήσει.

Η αισθητική της βαρύτητας κρύβεται στις πτυχές ενός φορέματος που πέφτει φυσικά πάνω στο σώμα, στη σκιά ενός αγάλματος το απόγευμα, στο κύμα που επιστρέφει πάντοτε στην ακτή. Είναι η χάρη που γεννιέται όχι από την ελαφρότητα, αλλά από την υποταγή σε έναν αόρατο κανόνα.

Ίσως γι' αυτό μας συγκινούν τα παλιά κτίρια, τα βουνά, οι βράχοι και τα λιμάνια. Φέρουν επάνω τους το βάρος του χρόνου. Η βαρύτητα δεν τα τραβά μόνο προς τη γη· τα τραβά προς την ιστορία.

Και ο άνθρωπος; Κι αυτός ένα σώμα που πέφτει αργά μέσα στον χρόνο. Οι έρωτες, οι απώλειες, οι προσδοκίες, όλα προσθέτουν βάρος. Όμως από αυτό το βάρος γεννιέται η μορφή του χαρακτήρα, όπως από το βάρος του μαρμάρου γεννιέται το άγαλμα.

Η αισθητική της βαρύτητας είναι η τέχνη του να στέκεσαι. Να μην αιωρείσαι. Να δέχεσαι το βάρος του κόσμου χωρίς να χάνεις την κομψότητά σου. Όπως ένα σπίτι που κρέμεται πάνω στον βράχο στην άκρη της θάλασσας ή ένα καράβι που, παρά τους ανέμους, επιστρέφει κάθε βράδυ στο λιμάνι του.