Η Φιλοσοφία του Μποντουάρ.

 

Το μπουντουάρ δεν είναι απλώς ένα δωμάτιο.

Είναι ο χώρος όπου η κοινωνία αφήνει για λίγο τα επίσημα ρούχα της και μένει μόνη με τον καθρέφτη. Εκεί όπου η σκέψη δεν μιλά από έδρες πανεπιστημίων ούτε από άμβωνες· μιλά χαμηλόφωνα, ανάμεσα σε αρώματα, μεταξωτές κουρτίνες, γυμνό δέρμα και μισοτελειωμένες εξομολογήσεις.

Η φιλοσοφία γεννήθηκε στις αγορές και στις πλατείες, μα ωρίμασε πολλές φορές σε ιδιωτικά δωμάτια. Στα μπουντουάρ των αιώνων ειπώθηκαν αλήθειες που δεν θα τολμούσαν ποτέ να εμφανιστούν δημόσια. Εκεί η επιθυμία συνάντησε τη μεταφυσική, το σώμα συνάντησε την ιδέα και η ηδονή απέκτησε επιχειρήματα.

Το μπουντουάρ είναι ένας τόπος ειλικρίνειας.

Ο άνθρωπος μπροστά στον καθρέφτη δύσκολα λέει ψέματα στον εαυτό του. Η σάρκα έχει μια βίαιη φιλοσοφική δύναμη: υπενθυμίζει το εφήμερο. Κάθε άγγιγμα είναι μια μικρή απόδειξη θνητότητας. Κάθε επιθυμία, μια εξέγερση απέναντι στον χρόνο.

Ίσως γι’ αυτό ο έρωτας και η σκέψη συνδέθηκαν τόσο συχνά.

Ο Πλάτων έβλεπε στον έρωτα την ανάβαση προς το ιδεατό· άλλοι, αργότερα, είδαν το αντίθετο: την πτώση προς την αλήθεια του σώματος. Ανάμεσα στα δύο άκρα βρίσκεται το μπουντουάρ — ένας ενδιάμεσος τόπος όπου ο άνθρωπος ούτε αγιοποιείται ούτε εξευτελίζεται. Απλώς απογυμνώνεται.

Εκεί η ομορφιά παύει να είναι διακόσμηση και γίνεται επιχείρημα ύπαρξης.

Ένα γυμνό χέρι πάνω σε λευκό ύφασμα, ένα βλέμμα λίγο πριν τη σιωπή, μια γυναίκα που βγάζει τα κοσμήματά της μπροστά στον καθρέφτη -όλα αυτά αποτελούν φιλοσοφικές πράξεις, γιατί μιλούν για την ταυτότητα, τη φθορά, την ανάγκη να αγαπηθεί το πεπερασμένο.

Το μπουντουάρ είναι επίσης πολιτικό.

Εκεί καταρρέουν οι ρόλοι. Ο ισχυρός γίνεται ευάλωτος, ο ρήτορας σωπαίνει, η εξουσία μένει χωρίς στολή. Πολλές αυτοκρατορίες ίσως κρίθηκαν περισσότερο σε τέτοια δωμάτια παρά σε αίθουσες συμβουλίων. Η επιθυμία υπήρξε πάντοτε μια κρυφή μορφή εξουσίας -και ταυτόχρονα μια μορφή ήττας.

Στο τέλος, η φιλοσοφία του μπουντουάρ δεν αναζητά το «σωστό».

Αναζητά το αληθινό.

Το άρωμα που μένει στον αέρα μετά την απουσία.

Το κραγιόν πάνω σε ένα ποτήρι.

Το σώμα που γερνά ενώ ακόμα επιθυμεί.

Τον άνθρωπο όταν δεν παίζει πια κανέναν ρόλο.

Γιατί ίσως η πιο βαθιά φιλοσοφία να μην γράφεται σε βιβλία, αλλά πάνω στο δέρμα, στη σιωπή και στις λεπτές ρωγμές της επιθυμίας.