Πολύαιγος.

 

Εις αναζήτηση προορισμού και νοήματος.

 

Ίσως τελικά η ζωή να μην είναι αναζήτηση προορισμού, αλλά αναζήτηση νοήματος.

Στέκεσαι ψηλά, ανάμεσα σε αυτό που γνωρίζεις και σε αυτό που δεν γνωρίζεις ακόμη. Κάτω σου η θάλασσα· μπροστά σου το άγνωστο. Και για μια στιγμή καταλαβαίνεις πως κάθε αληθινή επιλογή μοιάζει με βουτιά.

Πρέπει να αφήσεις το ασφαλές ύψος της βεβαιότητας για να συναντήσεις το βάθος της εμπειρίας.

Δεν ξέρεις ακριβώς πού θα σε βγάλει το νερό. Ξέρεις μόνο πως, αν μείνεις για πάντα στην άκρη, θα γνωρίζεις το βάθος μόνο ως ιδέα.

Ίσως αυτό να είναι και το παράδοξο της ύπαρξης: ψάχνουμε έναν προορισμό για να βρούμε τον εαυτό μας, ενώ στην πραγματικότητα ο προορισμός γεννιέται τη στιγμή που τολμάμε να φύγουμε.

Και τότε η βουτιά δεν είναι πτώση.

Είναι επιλογή.

Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος παύει να φοβάται το άγνωστο και αποφασίζει να το γνωρίσει από μέσα.

Εις αναζήτηση προορισμού...

 

Ίσως ο άνθρωπος να περνά ολόκληρη τη ζωή του αναζητώντας έναν προορισμό, χωρίς να ξέρει ακριβώς τι είναι αυτό που ψάχνει.

Χαράζει δρόμους, αλλάζει κατευθύνσεις, κοιτάζει τον ορίζοντα. Κι όταν φτάσει κάπου, συχνά ανακαλύπτει πως η άφιξη δεν ήταν παρά η αρχή μιας νέας αναζήτησης.

Κάποτε, όμως, κουράζεται να κοιτάζει μόνο μπροστά.

Σταματά στην άκρη της θάλασσας και κάνει μια βουτιά.

Και τότε συμβαίνει κάτι παράξενο. Για λίγες στιγμές αφήνει πίσω του την επιφάνεια, τον θόρυβο, τον χρόνο και όλα όσα νόμιζε πως έπρεπε να προλάβει.

Βυθίζεται.

Ίσως γιατί υπάρχουν πράγματα που δεν φαίνονται από την επιφάνεια. Όπως δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας κοιτάζοντάς τον μόνο από μακριά.

Κάθε βουτιά είναι μια μικρή αναζήτηση. Δεν ξέρεις πάντα τι θα συναντήσεις στα βαθιά. Ξέρεις μόνο πως κάτι μέσα σου σε έκανε να αφήσεις για λίγο την ασφάλεια της επιφάνειας.

Και ίσως τελικά αυτός να είναι ο αληθινός προορισμός:

όχι ένας τόπος στον χάρτη,

ούτε μια ακτή που περιμένει να πατήσεις.

Αλλά εκείνο το σημείο όπου, μέσα στη σιωπή του βυθού, συναντάς για λίγο τον εαυτό σου.

Γιατί η ζωή δεν είναι πάντοτε ένα ταξίδι από το «εδώ» στο «εκεί».

Είναι και οι βουτιές που κάνουμε στα βαθιά, για να αναδυθούμε λίγο πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαστε.

Το σοκάκι με τις καμάρες.

 

Υπάρχουν δρόμοι που οδηγούν κάπου

κι υπάρχουν δρόμοι που οδηγούν μέσα σου.

Το σοκάκι με τις καμάρες ανήκει στους δεύτερους.

Οι πέτρες κρατούν ακόμη τη ζέστη της ημέρας,

οι τοίχοι ψιθυρίζουν ιστορίες που κανείς πια δεν θυμάται

κι οι καμάρες στέκουν από πάνω σου

σαν παλιές αγκαλιές που ξέχασαν να φύγουν.

Εδώ το φως περνάει σε μικρές δόσεις.

Μια χρυσή λωρίδα στον τοίχο,

μια σκιά στο πλακόστρωτο,

ένα παράθυρο μισάνοιχτο

και κάπου μακριά η θάλασσα να ανασαίνει.

Κάθε βήμα μοιάζει να ξυπνά έναν παλιό χρόνο.

Έναν χρόνο χωρίς βιασύνη,

όπου τα σπίτια γνώριζαν τους ανθρώπους

και οι άνθρωποι γνώριζαν ο ένας τον άλλον.

Κι έτσι, κάτω από τις καμάρες,

δεν περνάς απλώς από ένα σοκάκι.

Περνάς για λίγο

από εκείνη τη σπάνια πλευρά της ζωής

όπου η σιωπή έχει φως

και η μνήμη έχει ακόμη σπίτι.

Ανάμεσα στο "Story" και την Ιστορία...

Άλλο το "story" κι άλλο η ιστορία.

Άλλο το εδώ κι άλλο το εκεί.

Άλλο αυτό που δείχνουμε κι άλλο αυτό που ζούμε.

Άλλο η στιγμή κι άλλο η μνήμη της.

Κι ανάμεσα στα δύο, μια ολόκληρη ζωή που δεν χωράει σε μια εικόνα.

Η πόρτα.

 

Κάθε πόρτα είναι ένα μικρό μάθημα πνευματικότητας.

Η κλειστή πόρτα μας διδάσκει την υπομονή.

Η ανοιχτή, την ευγνωμοσύνη.

Η λάθος πόρτα, τη διάκριση.

Και η πόρτα που κλείνουμε εμείς, την ελευθερία.

Ίσως, τελικά, οι πόρτες της ζωής να μην υπάρχουν για να μας χωρίζουν από κάτι.

Υπάρχουν για να μας ρωτούν:

«Τι είσαι έτοιμος να αφήσεις πίσω σου, για να περάσεις απέναντι;»

Κι εκεί αρχίζει η αληθινή αλλαγή.

Όχι όταν ανοίγει η πόρτα.

Αλλά όταν αλλάζει ο άνθρωπος που στέκεται μπροστά της.

Παράθυρο στο χαμόγελο.

 

Υπάρχουν στιγμές που η ζωή μοιάζει με κλειστό δωμάτιο.

Οι τοίχοι πλησιάζουν, ο χρόνος βαραίνει

και το φως δυσκολεύεται να βρει τον δρόμο του.

Κι ύστερα ανοίγει ένα παράθυρο.

Μπορεί να είναι μια ματιά,

μια κουβέντα,

ή απλώς ένα χαμόγελο.

Ένα χαμόγελο που έρχεται χωρίς λόγο

και, σαν πρωινό φως,

γλιστράει μέσα στις μικρές ρωγμές της ψυχής.

Δεν αλλάζει τον κόσμο.

Αλλάζει, για λίγο, τον τρόπο που τον κοιτάς.

Και ίσως αυτό να είναι αρκετό.

Γιατί κάποια παράθυρα δεν ανοίγουν προς τα έξω.

Ανοίγουν μέσα μας.

Και κάποια χαμόγελα

δεν είναι απλώς χαμόγελα.

Είναι ένας τρόπος να αφήνεις

λίγο φως να περάσει.

Να μοιράζεσαι τη γαλήνη σου.

 

Να μοιράζεσαι τη γαλήνη σου.

Ίσως κάποιος να τη χρειάζεται περισσότερο απ’ όσο φαντάζεσαι.

Δεν χρειάζονται πάντα λόγια.

Μερικές φορές αρκεί η ήρεμη παρουσία σου, ένα βλέμμα χωρίς κρίση, μια σιωπή που δεν πιέζει.

Γιατί η γαλήνη, όταν μοιράζεται, δεν μικραίνει.

Περνά από άνθρωπο σε άνθρωπο σαν ένα ήσυχο φως.

Και μπορεί, χωρίς να το μάθεις ποτέ,

να έγινε για κάποιον η ανάσα που χρειαζόταν εκείνη τη στιγμή.

Να δανείζεις γνώση.

 

Η γνώση είναι από τα λίγα πράγματα που, όταν τα δίνεις, δεν λιγοστεύουν.

Δεν είναι ιδιοκτησία για να την κλειδώνεις· είναι φως για να το αφήνεις να ταξιδεύει. Να δανείζεις τη γνώση σου χωρίς να ζητάς τόκο, χωρίς την ανάγκη να αποδείξεις ότι ξέρεις περισσότερα.

Γιατί κάποτε κι εσύ κάπου στάθηκες απέναντι σε κάποιον που ήξερε λίγο περισσότερο και σου έδειξε έναν δρόμο.

Και ίσως αυτός είναι ο πιο όμορφος τρόπος να επιστρέφουμε όσα μας δόθηκαν: να δίνουμε στους άλλους όχι μόνο αυτό που γνωρίζουμε, αλλά και τον τρόπο να γνωρίσουν μόνοι τους.

Η γνώση που κρατιέται μέσα μας τελειώνει μαζί μας.

Η γνώση που μοιράζεται, συνεχίζει να ζει.

Ελληνικά Κιμώλου.