Υπάρχει μια παλιά παρεξήγηση γύρω από τη στρατιωτική τιμή. Ότι κατοικεί στις στολές, στα παράσημα, στους όρκους και στις παρελάσεις. Ότι αρκεί να κυματίζει μια σημαία πάνω από ένα αεροδρόμιο για να δικαιωθούν όσοι φορούν το εθνόσημο. Όμως η τιμή δεν είναι διακριτικό στη στολή. Είναι το βάρος της ευθύνης που αναλαμβάνει εκείνος που τη φορά.
Η Πολεμική Αεροπορία υπήρξε πάντοτε ένας χώρος όπου ο άνθρωπος αναμετριέται με τα όρια της φύσης και της ίδιας του της ύπαρξης. Ο πιλότος απογειώνεται γνωρίζοντας ότι η τεχνολογία δεν καταργεί τον κίνδυνο, η εκπαίδευση δεν εξαλείφει το απρόβλεπτο και η γενναιότητα δεν αποτελεί συμβόλαιο αθανασίας. Εκεί ψηλά, όπου το λάθος μπορεί να κοστίσει μια ζωή μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, η ευθύνη δεν είναι αφηρημένη έννοια. Έχει όνομα, πρόσωπο και οικογένεια που περιμένει.
Γι’ αυτό και η τιμή της Πολεμικής Αεροπορίας δεν μετριέται μόνο στις αναχαιτίσεις, στις ώρες πτήσης ή στην ισχύ των μαχητικών. Μετριέται στην εκπαίδευση που δεν παραλείπεται, στη συντήρηση που δεν παρακάμπτεται, στην επιχειρησιακή ετοιμότητα που δεν εξαντλείται σε ανακοινώσεις και στην πολιτική ηγεσία που αντιλαμβάνεται ότι πίσω από κάθε αεροσκάφος βρίσκεται ένας άνθρωπος, όχι ένα στατιστικό στοιχείο.
Κι εδώ αρχίζει η δύσκολη συζήτηση. Γιατί η στρατιωτική πειθαρχία δεν σημαίνει σιωπή απέναντι στις ευθύνες, ούτε ο πατριωτισμός απαιτεί την αναστολή της κριτικής. Αντίθετα, η αγάπη για εκείνους που υπηρετούν προϋποθέτει το δικαίωμα να ρωτά κανείς αν διαθέτουν τα μέσα που χρειάζονται, αν προστατεύονται όπως πρέπει, αν οι θυσίες τους αντιμετωπίζονται με σεβασμό και αν η πολιτεία θυμάται τις υποχρεώσεις της όταν σβήνουν οι προβολείς των τελετών.
Οι νεκροί αεροπόροι δεν δικαιώνονται με στεφάνια και επετειακούς λόγους. Η μνήμη τους απαιτεί λογοδοσία, πρόληψη και μια διαρκή προσπάθεια ώστε ο κίνδυνος της αποστολής να μην επιβαρύνεται από ανθρώπινες παραλείψεις, αδικαιολόγητες ελλείψεις ή διοικητικές σκοπιμότητες. Η θυσία τους δεν μπορεί να γίνεται άλλοθι για την αποφυγή ερωτήσεων. Ούτε η οικογένειά τους οφείλει να αρκεστεί σε μια σημαία διπλωμένη με επισημότητα, όταν δικαιούται να γνωρίζει ότι η πολιτεία έκανε όσα όφειλε.
Και κάτι ακόμη: η Πολεμική Αεροπορία δεν ανήκει σε εκείνους που φωτογραφίζονται δίπλα στα αεροσκάφη, ούτε σε όσους επικαλούνται την πατρίδα ως πολιτικό κεφάλαιο. Ανήκει πρωτίστως στους ανθρώπους της- στους πιλότους, στους τεχνικούς, στους μηχανικούς, στους ελεγκτές και σε όλους εκείνους που εργάζονται συχνά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ώστε μια αποστολή να ολοκληρωθεί με ασφάλεια.
Η τιμή της Πολεμικής Αεροπορίας δεν χάνεται όταν ένα αεροσκάφος γεράσει. Χάνεται όταν γεράσει η συνείδηση εκείνων που έχουν την ευθύνη του.
Και η πατρίδα δεν αποδεικνύει την αγάπη της για τους αεροπόρους με το να τους αποκαλεί ήρωες. Την αποδεικνύει όταν κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να επιστρέφουν σπίτι τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου