Spotlight Kid — η εξάρτηση από τα φώτα της δημοσιότητας.

"You don't know what's happening, you want to go home

But there's nowhere to hide

You walk out on stage, your first time alone

The crowd's going wild

And you feel so alive

You could stand up and take this all night

They love you

But you're in love with the spotlight

You're the spotlight kid

You're in love with the spotlight

You're a spotlight kid, and you know it

Jokers and women they hang 'round your door

They're all part of the scene

Just like a junkie you've got to have more

It's a pleasure machine

And you fly every night

But the dressing room mirror don't lie

They love you

But you're in love with the spotlight

You're the spotlight kid, yeah

You're in love with the spotlight

You're the spotlight kid, oh

Oh, yeah!

Your audience died, faded away

Leaving you on the stage

It's been so many years since that first matinee

It seems like an age

Encore one more time

For the ghosts of the past in your mind

They love you

But you're in love with the spotlight

You're the spotlight kid

You're in love with the spotlight

Oh, you're living in a dream, yeah

You're in love with the spotlight

Oh, you're the spotlight kid, yeah

You're in love with the (spotlight), oh!

You're in love with the (spotlight), yeah!

You're in love with the (spotlight), oh!

You're in love with the (spotlight), yes, you are

You're in love with the (spotlight), oh

You're in love with the (spotlight), ooh!

You're in love with the (spotlight), can't you see?

You're in love with the (spotlight), oh, yeah

You're in love with the (spotlight)."

🎵 "Spotlight Kid",  Rainbow από  τον δίσκο τους "Difficult to Cure".

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αγάπη για τη δημιουργία και στην εξάρτηση από το χειροκρότημα. Κάποια στιγμή, ο άνθρωπος παύει να ενδιαφέρεται για όσα έχει να πει και αρχίζει να ενδιαφέρεται για το πόσοι τον κοιτούν.

Η δημοσιότητα γίνεται εθισμός. Τα φώτα της σκηνής ναρκωτικό, το κοινό καθρέφτης της ματαιοδοξίας και η αναγνώριση μια δόση που ποτέ δεν αρκεί. Χρειάζονται όλο και περισσότερα χειροκροτήματα, περισσότερα βλέμματα, περισσότερη επιβεβαίωση.

Μα η σκηνή δεν είναι αιώνια. Το κοινό κάποτε φεύγει, τα φώτα σβήνουν και ο πρωταγωνιστής μένει μόνος απέναντι στον καθρέφτη του.

Κι εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη δοκιμασία: να ανακαλύψει αν υπάρχει ακόμη κάτι μέσα του όταν κανείς δεν τον κοιτάζει. Γιατί άλλο να αγαπάς τη σκηνή κι άλλο να μην μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτήν.