Όταν η γεωπολιτική φαντασίωση συναντά την πραγματικότητα της ΑΟΖ.
Στο παραμύθι του Άντερσεν, όλοι έβλεπαν ότι ο βασιλιάς ήταν γυμνός, αλλά κανείς δεν τολμούσε να το πει. Η αυλή χειροκροτούσε, οι αυλοκόλακες επαινούσαν τα ανύπαρκτα ενδύματα και η εξουσία συνέχιζε να πορεύεται μέσα στην αυταπάτη της.
Χρόνια τώρα, χτίζονται αφηγήματα εθνικής ισχύος, ενεργειακής παντοδυναμίας και γεωπολιτικής αναβάθμισης. Χάρτες, δηλώσεις, μεγαλόστομες διακηρύξεις, στρατηγικές συμμαχίες και πανηγυρικές αναλύσεις. Η χώρα παρουσιάζεται ως ενεργειακός και γεωπολιτικός πρωταγωνιστής, με συμμάχους που υποτίθεται ότι εγγυώνται τα συμφέροντά της.
Μόνο που η γεωπολιτική δεν είναι θέατρο σκιών. Οι συμμαχίες δεν είναι συμβόλαια αυτοθυσίας, οι ενεργειακοί σχεδιασμοί δεν αποτελούν κυριαρχικά δικαιώματα και οι χάρτες δεν υποκαθιστούν την πολιτική βούληση.
Και όταν έρχεται η ώρα της πραγματικότητας, αποκαλύπτεται συχνά η απόσταση ανάμεσα σε όσα διακηρύσσονται και σε όσα μπορούν να υποστηριχθούν στην πράξη.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι μια χώρα αντιμετωπίζει δυσκολίες. Αυτό είναι μέρος της διεθνούς πολιτικής. Το πρόβλημα είναι όταν η επικοινωνιακή διαχείριση υποκαθιστά τη στρατηγική, όταν η προσδοκία βαφτίζεται επιτυχία και όταν κάθε αμφισβήτηση αντιμετωπίζεται ως έλλειψη πατριωτισμού.
Γιατί η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει κάποιος σε μια χώρα δεν είναι να χειροκροτεί την εξουσία της, αλλά να της λέει την αλήθεια.
Και ίσως τελικά να χρειάζεται ένα μικρό παιδί, σαν εκείνο του παραμυθιού, για να φωνάξει αυτό που όλοι βλέπουν αλλά κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί: Και το χειρότερο δεν είναι ότι ο βασιλιάς κυκλοφορεί γυμνός. Είναι ότι γύρω του έχει συγκεντρωθεί μια ολόκληρη αυλή από πρόθυμους υπηρέτες, που βαφτίζουν τη γύμνια εθνική στρατηγική, την υποχώρηση διπλωματική επιτυχία και την αυταπάτη πατριωτισμό.
Γιατί στην πολιτική, όπως και στη ζωή, η μεγαλύτερη συμφορά δεν είναι να σε κοροϊδεύουν. Είναι να φτάσεις στο σημείο να χειροκροτείς εκείνους που σε κοροϊδεύουν.
Και κάπως έτσι, ο βασιλιάς παραμένει γυμνός, η αυλή συνεχίζει να χειροκροτεί και ο λαός πληρώνει τον λογαριασμό των παραμυθιών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου