Η 30ή Απριλίου 1975 δεν ήταν απλώς η ημέρα που έπεσε η Σαϊγκόν. Ήταν η ημέρα που αντιστράφηκαν οι ρόλοι. Εκείνοι που για χρόνια έμπαιναν σε ξένες χώρες ως απελευθερωτές, εγγυητές της δημοκρατίας και υπερασπιστές της ελευθερίας, βρέθηκαν ξαφνικά να εγκαταλείπουν μια πόλη που δεν μπορούσαν πια να ελέγξουν.
Οι εικόνες των αμερικανικών ελικοπτέρων στις ταράτσες, των ανθρώπων που συνωστίζονταν για μια θέση διαφυγής και της βιαστικής εκκένωσης της αμερικανικής πρεσβείας έγιναν το σύμβολο μιας ιστορικής ήττας.
Η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη του κόσμου αποχωρούσε από το Βιετνάμ, αφήνοντας πίσω της όχι μόνο μια ηττημένη στρατηγική, αλλά και τα ερείπια μιας μακράς πολεμικής επέμβασης.
Κι εδώ βρίσκεται η ειρωνεία της Ιστορίας.
Η Σαϊγκόν έγινε κάτι περισσότερο από μια στρατιωτική ήττα. Έγινε το σύμβολο της αλαζονείας μιας υπερδύναμης που πίστεψε ότι μπορεί να ορίζει την τύχη ενός λαού, επειδή διαθέτει περισσότερα όπλα, περισσότερα χρήματα και μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ.
Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό δίδαγμα της ιστορίας: οι ρόλοι δεν μένουν για πάντα ίδιοι. Ο κυνηγός μπορεί να γίνει θήραμα, ο κατακτητής φυγάς και ο πανίσχυρος να ανακαλύψει πως η δύναμή του έχει όρια.
Γιατί μπορείς να κατακτήσεις μια χώρα με στρατό, αλλά δεν μπορείς να κατακτήσεις τη συνείδηση ενός λαού με ελικόπτερα.
Κάποιες φορές η Ιστορία δεν χρειάζεται να γράψει την ήττα. Αρκεί να φωτογραφίσει ένα ελικόπτερο που απογειώνεται από την ταράτσα μιας πρεσβείας.
Και να αφήσει τους υπόλοιπους να καταλάβουν ποιος τελικά έμεινε χωρίς πατρίδα και ποιος χωρίς άλλοθι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου