Η ιατρική δεν είναι μόνο η επιστήμη της διάγνωσης και της θεραπείας. Είναι, πάνω απ’ όλα, η συνάντηση δύο ανθρώπων: εκείνου που υποφέρει και εκείνου που καλείται να κατανοήσει τον πόνο του.
Η γνώση επιτρέπει στον γιατρό να αναγνωρίσει μια νόσο. Η εμπειρία να επιλέξει τη σωστή αντιμετώπιση. Η ενσυναίσθηση, όμως, του επιτρέπει να αντιληφθεί όσα δεν καταγράφονται στις εξετάσεις, δεν αποτυπώνονται στις απεικονίσεις και δεν περιγράφονται πάντοτε με λόγια.
Γιατί πίσω από κάθε μαγνητική τομογραφία υπάρχει ένας άνθρωπος που φοβάται. Πίσω από κάθε χειρουργική επέμβαση μια αγωνία. Πίσω από κάθε διάγνωση μια ολόκληρη ζωή που ενδέχεται να αλλάξει.
Ο ασθενής δεν προσέρχεται στο ιατρείο ως ένα σύνολο συμπτωμάτων, ούτε ως ένα ενδιαφέρον κλινικό περιστατικό. Έρχεται κουβαλώντας την ιστορία του, τις ανασφάλειές του, τις προσδοκίες του και, συχνά, τον φόβο για το άγνωστο. Δεν χρειάζεται πάντοτε έναν γιατρό που γνωρίζει όλες τις απαντήσεις. Χρειάζεται έναν γιατρό που θα ακούσει πραγματικά τις ερωτήσεις του.
Η ενσυναίσθηση δεν σημαίνει οίκτο, συναισθηματική υπερβολή ή εγκατάλειψη της επιστημονικής αντικειμενικότητας. Σημαίνει να μπορείς να δεις τον κόσμο για λίγο μέσα από τα μάτια του άλλου, χωρίς να χάνεις την επιστημονική σου κρίση. Να εξηγείς χωρίς να τρομάζεις, να ενημερώνεις χωρίς να αποστασιοποιείσαι, να διατηρείς την ειλικρίνειά σου ακόμη κι όταν η αλήθεια είναι δύσκολη.
Ιδιαίτερα στη νευροχειρουργική, όπου οι αποφάσεις μπορεί να αφορούν τη ζωή, την κίνηση, τη μνήμη, την αυτονομία και την ίδια την ανθρώπινη ταυτότητα, η ενσυναίσθηση αποκτά ξεχωριστή σημασία. Μια επέμβαση δεν αφορά μόνο έναν εγκέφαλο ή μια σπονδυλική στήλη. Αφορά έναν άνθρωπο που θέλει να επιστρέψει στην καθημερινότητά του, να περπατήσει, να εργαστεί, να αγκαλιάσει τους δικούς του.
Η τεχνολογία μπορεί να γίνει ακριβέστερη, τα χειρουργικά εργαλεία λεπτότερα, οι διαγνωστικές μέθοδοι αποτελεσματικότερες. Τίποτα από αυτά, όμως, δεν μπορεί να αντικαταστήσει ένα βλέμμα κατανόησης, μια ειλικρινή εξήγηση ή την αίσθηση ότι κάποιος βρίσκεται πραγματικά δίπλα σου.
Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη αντίφαση της σύγχρονης ιατρικής να είναι ότι όσο περισσότερο εξελίσσονται τα μέσα της, τόσο περισσότερο κινδυνεύει να απομακρυνθεί από τον σκοπό της.
Γιατί ο γιατρός δεν καλείται απλώς να θεραπεύσει μια ασθένεια. Καλείται να φροντίσει έναν άνθρωπο.
Η επιστήμη μάς μαθαίνει πώς να θεραπεύουμε. Η ενσυναίσθηση μάς θυμίζει για ποιον λόγο επιλέξαμε να γίνουμε γιατροί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου