Η ενσυναίσθηση δεν είναι για χόρταση. Δεν είναι ένα ανεξάντλητο απόθεμα συναισθημάτων από το οποίο μπορεί κάποιος να αντλεί διαρκώς, χωρίς να αναρωτιέται τι αφήνει πίσω του. Δεν είναι αδυναμία, ούτε πρόσκληση για συναισθηματική εκμετάλλευση.
Το να κατανοείς τον πόνο, τις ανάγκες και τις αδυναμίες του άλλου δεν σημαίνει ότι οφείλεις να γίνεσαι το καταφύγιο κάθε ιδιοτέλειας. Η ευαισθησία δεν είναι λευκή επιταγή για όσους γνωρίζουν να την εκμεταλλεύονται. Υπάρχουν άνθρωποι που μπερδεύουν την κατανόηση με την ανοχή, τη συγχώρεση με την υποχρέωση και τη δοτικότητα με την απεριόριστη διαθεσιμότητα.
Η ενσυναίσθηση, όμως, χρειάζεται αμοιβαιότητα. Δεν σημαίνει να αδειάζεις τον εαυτό σου για να γεμίζουν οι άλλοι. Δεν σημαίνει να δικαιολογείς διαρκώς εκείνους που δεν υπολογίζουν τα συναισθήματά σου.
Γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά της ευαισθησίας: η προστασία της.
Να μπορείς να νιώθεις τον άλλον χωρίς να γίνεσαι θύμα του. Να κατανοείς χωρίς να υποτάσσεσαι. Να προσφέρεις χωρίς να επιτρέπεις να σε χρησιμοποιούν.
Η ενσυναίσθηση δεν είναι για χόρταση, ούτε για εκμετάλλευση. Είναι για μοίρασμα. Και το μοίρασμα προϋποθέτει ανθρώπους που ξέρουν όχι μόνο να παίρνουν, αλλά και να αισθάνονται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου