Το κόκκινο κρασί είναι κάτι περισσότερο από γεύση. Είναι χρόνος, άρωμα, προσμονή και μνήμη. Είναι η τέχνη της αργής αποκάλυψης, εκεί όπου κάθε γουλιά ξεδιπλώνει μια διαφορετική απόχρωση και κάθε άρωμα ξυπνά έναν καινούργιο συνειρμό. Έχει τη δική του προσωπικότητα, τις ιδιοτροπίες του, τις σιωπές και τα μυστικά του. Δεν προσφέρεται στην πρώτη εντύπωση ούτε αποκαλύπτει εύκολα όσα κρύβει.
Στο βαθύ πορφυρό του χρώμα, στις βελούδινες νότες και στην επίγευση που επιμένει, υπάρχει κάτι σχεδόν ανθρώπινο. Μια ιδιοσυγκρασία που ισορροπεί ανάμεσα στην ευγένεια και τον αισθησιασμό. Ένα άρωμα που δεν ζητά την προσοχή, αλλά την κερδίζει. Μια μέθη που δεν οφείλεται στο αλκοόλ, αλλά στην προσμονή της επόμενης γουλιάς.
Κι όσο το κρασί αναπνέει στο ποτήρι, οι αποχρώσεις του βαθαίνουν, τα αρώματά του απελευθερώνονται και η γοητεία του αποκτά μορφή. Σαν να αναδύεται αργά από το ίδιο το κρασί μια γυναικεία παρουσία. Όχι συνηθισμένη, ούτε εύκολα προσεγγίσιμη. Με την αρχοντιά ενός παλιού αμπελώνα, την πολυπλοκότητα ενός εκλεκτού χαρμανιού και την ανεξαρτησία ενός αρώματος που δεν υποτάσσεται σε κανένα μπουκάλι.
Σαν Δούκισσα. Όχι ως τίτλος ευγενείας, αλλά ως η προσωποποίηση της εκλεκτής απόλαυσης. Η συνάντηση της γεύσης με την επιθυμία, της κομψότητας με τον αισθησιασμό, της μέθης με την ελευθερία.
Γιατί τα μεγάλα κρασιά, όπως και οι πραγματικές Δούκισσες, δεν κατακτώνται. Ανακαλύπτονται. Και όταν η τελευταία γουλιά χαθεί, εκείνο που απομένει δεν είναι η απουσία τους, αλλά η επίγευση της παρουσίας τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου