Κάποιος, κάποτε, σκέφτηκε να ανοίξει μια τρύπα στη μέση ενός ψωμιού. Δεν γνωρίζουμε αν ήταν ιδιοφυής, τεμπέλης ή απλώς άνθρωπος με πρακτικό πνεύμα. Το αποτέλεσμα, πάντως, τον δικαίωσε. Το κουλούρι ψηνόταν καλύτερα, μεταφερόταν ευκολότερα και μπορούσε να περαστεί σε μια βέργα μαζί με άλλα ομοειδή προϊόντα. Η τρύπα απέκτησε χρησιμότητα και η απουσία ζύμης έγινε εμπορικό πλεονέκτημα.
Μια μικρή επανάσταση της αρτοποιίας, χωρίς να χρειαστεί να ιδρυθεί ...υπουργείο Κουλουριού.
Από τότε πέρασαν αιώνες. Ο κόσμος προόδευσε, η τεχνολογία απογειώθηκε, η ανθρωπότητα έφτασε στο διάστημα, αλλά το κουλούρι εξακολουθεί να υπερασπίζεται πεισματικά την τρύπα του. Και καλά κάνει. Τουλάχιστον γνωρίζει τι του λείπει και γιατί.
Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για την κοινωνία μας. Εκεί τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τρύπα στη σκέψη, κενό στην ηθική, απουσία κοινωνικής ευαισθησίας, αλλά περισσεύουν σε αυτοπεποίθηση. Κι αντί να προσπαθούν να καλύψουν τα κενά τους, τα περιφέρουν ως προσόντα. Μάλιστα, ορισμένοι καταφέρνουν να εκλέγονται, να διορίζονται και να αποφασίζουν για τις ζωές των υπολοίπων.
Το κουλούρι, τουλάχιστον, δεν πουλάει το κενό του για περιεχόμενο. Δεν υπόσχεται ότι η τρύπα του θα γεμίσει κάποτε με ανάπτυξη, δεν ζητάει επιδοτήσεις για να αποκτήσει ψίχα και δεν κατηγορεί τους καταναλωτές για τις ελλείψεις του.
Ίσως εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην αρτοποιία και την πολιτική οικονομία. Στην πρώτη, ακόμη κι η τρύπα έχει λόγο ύπαρξης. Στη δεύτερη, συχνά το ίδιο το περιεχόμενο είναι η τρύπα.
Και το χειρότερο; Ενώ το κουλούρι πληρώνεται για αυτό που είναι, υπάρχουν άλλοι που πληρώνονται για αυτό που δεν είναι. Τελικά, δεν είναι κακό να έχεις μια τρύπα. Κακό είναι να έχεις ένα ολόκληρο κουλούρι για μυαλό και να απαιτείς από τους άλλους να σε αντιμετωπίζουν ως τον ...άρτο τον επιούσιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου