Σε έναν κόσμο που οι φελλοί επιπλέουν και οι πέτρες βυθίζονται, δεν είναι απαραίτητο να έχεις βάρος για να ξεχωρίσεις. Αρκεί να μην έχεις βάθος.
Και κάπως έτσι, η επιφάνεια απέκτησε μεγαλύτερη αξία από την ουσία, η ευκολία βαφτίστηκε ικανότητα και η μετριότητα ανακηρύχθηκε αριστεία.
Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι ότι οι φελλοί επιπλέουν. Αυτό είναι στη φύση τους. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αναλαμβάνουν να μας εξηγήσουν πώς λειτουργεί ο βυθός.
Και κάπως έτσι, οι φελλοί δεν περιορίζονται στο να επιπλέουν. Άρχισαν να κυβερνούν τα νερά, να μοιράζουν πιστοποιητικά ναυτοσύνης και να υποδεικνύουν στις πέτρες πώς πρέπει να κολυμπούν. Οι τελευταίες, βλέπεις, έχουν ένα ελάττωμα: κουβαλούν βάρος, ιστορία και περιεχόμενο. Δεν είναι εύκολες στις μετακινήσεις ούτε πρόθυμες να ακολουθήσουν το ρεύμα.
Σε έναν κόσμο όπου η αξία μετριέται από την ικανότητα να επιπλέεις και όχι από το βάθος στο οποίο μπορείς να φτάσεις, η αμάθεια γίνεται προσόν, η αυθάδεια ηγετικό χάρισμα και η ανεπάρκεια δημόσιο αξίωμα.
Και το χειρότερο δεν είναι ότι επιπλέουν οι φελλοί. Είναι ότι, στο μεταξύ, έχουν πείσει τους πάντες πως ο βυθός δεν υπάρχει.
Οπότε η απάντηση μπορεί να είναι μόνο μία:
Στην υγειά των φελλών!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου