Υπάρχουν δρόμοι που δεν οδηγούν κάπου. Οδηγούν μακριά από κάτι. Από όσα μας εγκλωβίζουν, από όσα μας στενεύουν, από εκείνες τις αόρατες φυλακές που χτίζουμε με τις επιλογές μας, τους φόβους μας και τις υποχωρήσεις μας.
Κάποτε η διαφυγή μοιάζει με φυγή. Μια πόρτα που κλείνει πίσω μας, μια στροφή σε έναν άγνωστο δρόμο, μια απόφαση που αναβάλλεται για χρόνια μέχρι να γίνει αναπόφευκτη. Κι όμως, δεν είναι πάντα η απόσταση που μας ελευθερώνει. Μπορεί να ταξιδέψουμε στην άλλη άκρη του κόσμου και να κουβαλάμε μαζί μας ολόκληρη τη φυλακή μας.
Οι πραγματικοί δρόμοι διαφυγής δεν βρίσκονται πάντοτε έξω από εμάς. Μερικές φορές περνούν μέσα από μια διαφορετική σκέψη, μια άρνηση να συμβιβαστούμε, μια ανατροπή όσων θεωρούσαμε δεδομένα. Είναι εκείνη η στιγμή που αντιλαμβανόμαστε πως δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συνεχίσουμε να περπατάμε σε δρόμους που χάραξαν άλλοι για λογαριασμό μας.
Και ίσως η μεγαλύτερη παγίδα να μην είναι τα αδιέξοδα, αλλά η εξοικείωση μαζί τους. Να συνηθίζεις τόσο πολύ τους τοίχους, ώστε να ξεχνάς πως κάποτε υπήρχε ουρανός.
Γιατί η διαφυγή δεν σημαίνει απαραίτητα να εγκαταλείψεις έναν τόπο, έναν άνθρωπο ή μια κατάσταση. Μπορεί να σημαίνει να εγκαταλείψεις τον παλιό τρόπο με τον οποίο τους αντιμετώπιζες.
Κάθε αδιέξοδο έχει μια έξοδο που δεν φαίνεται από το σημείο όπου στέκεσαι. Και μερικές φορές, για να τη βρεις, δεν χρειάζεται να αλλάξεις δρόμο. Χρειάζεται να αλλάξεις κατεύθυνση μέσα σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου