Μας φοβίζουν τα κλουβιά. Όχι μόνο εκείνα που έχουν κάγκελα, αλλά κυρίως όσα δεν φαίνονται. Τα κλουβιά της κοινωνίας, των προκαταλήψεων, των συμβάσεων και των φόβων μας.
Εκείνα που μας μαθαίνουν πώς να ζούμε, τι να επιθυμούμε, ποιον να αγαπάμε και μέχρι πού επιτρέπεται να ονειρευόμαστε. Κλουβιά που συχνά τα χτίζουμε μόνοι μας, με υλικά τον συμβιβασμό και την ανάγκη να είμαστε αποδεκτοί.
Μας φοβίζει η ελευθερία, γιατί απαιτεί ευθύνη. Μας φοβίζει η απόδραση, γιατί έξω από τα κάγκελα δεν υπάρχουν εγγυήσεις.
Κι έτσι συνηθίζουμε τον εγκλεισμό, τον διακοσμούμε, τον βαφτίζουμε ασφάλεια και κάποτε τον υπερασπιζόμαστε.
Ίσως η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι να ζεις μέσα σε ένα κλουβί. Είναι να έχεις φτερά και να έχεις ξεχάσει πως μπορείς να πετάξεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου