Μας ελκύουν τα πουλιά όχι μόνο για τα φτερά τους, αλλά για όσα συμβολίζουν. Γιατί μπορούν να πετούν χωρίς να ζητούν άδεια, να διασχίζουν σύνορα χωρίς διαβατήρια και να αλλάζουν ορίζοντες χωρίς να χρειάζονται σχέδιο διαφυγής.
Ίσως αυτό να ζηλεύουμε περισσότερο: την απουσία συνόρων. Την ικανότητά τους να ανήκουν παντού και πουθενά, να φεύγουν όταν στενεύει ο τόπος και να επιστρέφουν όταν το επιθυμούν.
Ο άνθρωπος, αντίθετα, χτίζει φράχτες, χαράζει σύνορα, υψώνει τείχη και ύστερα αναζητά την ελευθερία μέσα σε όσα ο ίδιος φυλάκισε. Φτιάχνει κλουβιά και τα ονομάζει ασφάλεια, συνήθεια, πατρίδα, ακόμη και αγάπη.
Τα πουλιά δεν γνωρίζουν από ιδιοκτησίες του ουρανού. Δεν χρειάζονται τίτλους για να διεκδικήσουν τον ορίζοντα.
Κι ίσως γι' αυτό μας ελκύουν τόσο. Επειδή κάθε φορά που ανοίγουν τα φτερά τους, μας θυμίζουν κάτι που ξεχάσαμε: πως η ελευθερία δεν είναι να έχεις έναν μεγαλύτερο χώρο για να ζεις, αλλά να μην υπάρχει τίποτα που να σε κρατά καθηλωμένο.
Δεν ζηλεύουμε τα πουλιά επειδή πετούν. Τα ζηλεύουμε επειδή ο ουρανός δεν τους ανήκει, αλλά είναι ελεύθερα να τον διασχίζουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου