Υπάρχουν απολαύσεις που δεν χρειάζονται κοινό. Δεν φωτογραφίζονται, δεν αναρτώνται, δεν ζητούν επιβεβαίωση. Συμβαίνουν κρυφά, σχεδόν συνωμοτικά, εκεί όπου ο άνθρωπος παύει για λίγο να παριστάνει αυτό που περιμένουν οι άλλοι από εκείνον.
Ένα ποτήρι κρασί όταν όλοι κοιμούνται. Ένα τραγούδι που επιστρέφει από μια παλιά ζωή. Ένα βλέμμα που κράτησε λίγο περισσότερο απ’ όσο επιτρέπει η ευπρέπεια. Ένα άγγιγμα που δεν έγινε ποτέ -κι όμως έμεινε. Μια μοναχική βόλτα χωρίς προορισμό. Η μικρή πολυτέλεια να μη χρειάζεται κανείς τίποτε από κανέναν.
Οι πιο αληθινές απολαύσεις ίσως είναι αυτές που δεν μπορούν να καταγραφούν στο βιογραφικό μας. Δεν αυξάνουν την κοινωνική μας αξία, δεν παράγουν χρήμα, δεν μας κάνουν καλύτερους καταναλωτές. Γι’ αυτό και το σύστημα δυσκολεύεται τόσο να τις ανεχθεί: δεν μπορεί εύκολα να τις πουλήσει.
Μας έμαθαν να αγοράζουμε την ευτυχία σε συσκευασία, να μετράμε την απόλαυση σε αστέρια, likes, τετραγωνικά, κυβικά και καράτια. Κι ύστερα ανακαλύπτουμε, συνήθως αργά, πως η μεγαλύτερη πολυτέλεια ήταν εκείνη η στιγμή που δεν κόστιζε τίποτε.
Οι κρυφές απολαύσεις δεν είναι απαραίτητα οι απαγορευμένες. Είναι εκείνες που δεν χρειάζονται άδεια.
Και ίσως γι’ αυτό είναι τόσο απίθανες: επειδή, για λίγα λεπτά, η ζωή παύει να είναι δημόσια υπόθεση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου