Κάθε ημέρα έχει τον δικό της ρυθμό. Δεν τον ακούμε πάντα, γιατί έχουμε μάθει να ζούμε με το ρολόι και όχι με τον χρόνο.
Το πρωί έχει την ταχύτητα της αρχής. Οι δρόμοι γεμίζουν, οι καφέδες αχνίζουν, οι άνθρωποι βιάζονται να προλάβουν μια ημέρα που μόλις άρχισε. Το μεσημέρι βαραίνει· η πόλη επιβραδύνει για λίγο, σαν να θυμάται πως ακόμη και η ζωή χρειάζεται ανάσα. Και το βράδυ αλλάζει ο ρυθμός. Οι φωνές χαμηλώνουν, τα φώτα αποκτούν άλλη σημασία και όσα δεν ειπώθηκαν μέσα στην ημέρα επιστρέφουν σιωπηλά.
Ίσως τελικά η ζωή να μην είναι παρά η προσπάθεια να βρούμε τον σωστό ρυθμό ανάμεσα στη βιασύνη και την αναμονή. Να ξέρουμε πότε να τρέξουμε και πότε να σταθούμε. Πότε να μιλήσουμε και πότε να αφήσουμε τη σιωπή να ολοκληρώσει τη φράση.
Γιατί η ημέρα δεν μετριέται μόνο με ώρες.
Μετριέται με εκείνες τις μικρές στιγμές που, χωρίς να το καταλάβουμε, αλλάζουν τον ρυθμό της καρδιάς μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου