Ίσως ο Παράδεισος να μην είναι ένας τόπος.
Ίσως να είναι μια στιγμή.
Μια στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος παύει να φοβάται, να διεκδικεί, να αποδεικνύει. Μια στιγμή που δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο από αυτό που ήδη έχει. Ένα βλέμμα που αγαπά χωρίς να ζητά. Μια θάλασσα ακίνητη στο πρώτο φως. Ένα σπίτι όπου κάποιος σε περιμένει. Μια αγκαλιά στην οποία χωρά όλη η κούραση της ημέρας.
Από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να κοιτάζει τον ουρανό, αναρωτήθηκε τι υπάρχει πέρα από αυτόν. Έφτιαξε εικόνες, θεούς, κήπους, φως και αιωνιότητα. Έδωσε στον Παράδεισο μορφή, γιατί ίσως δυσκολευόταν να πιστέψει πως η απόλυτη γαλήνη μπορεί να υπάρχει χωρίς έναν τόπο για να την κατοικήσει.
Κι όμως, ίσως ο Παράδεισος να βρίσκεται πιο κοντά.
Ίσως να είναι εκείνη η σπάνια εσωτερική κατάσταση όπου δεν πολεμάς πια τον εαυτό σου. Όπου το παρελθόν δεν σε τραβά προς τα πίσω και το μέλλον δεν σε κυνηγά. Όπου το παρόν, για λίγες έστω στιγμές, είναι αρκετό.
Ο Παράδεισος μπορεί να είναι και ένας άνθρωπος.
Εκείνος που, όταν εμφανίζεται στη ζωή σου, ο κόσμος γίνεται λίγο λιγότερο δύσκολος. Εκείνος δίπλα στον οποίο δεν χρειάζεται να φορέσεις κανένα προσωπείο. Γιατί ίσως η μεγαλύτερη μορφή παραδείσου είναι να μπορείς να είσαι ακριβώς αυτός που είσαι και παρ’ όλα αυτά να αγαπιέσαι.
Και ίσως γι’ αυτό ο άνθρωπος φοβάται τόσο πολύ την απώλεια. Επειδή κάθε φορά που χάνει κάτι αληθινό, νιώθει πως έχασε έναν μικρό παράδεισο.
Μπορεί, λοιπόν, ο Παράδεισος να μην είναι κάτι που περιμένουμε να βρούμε μετά το τέλος της ζωής.
Μπορεί να είναι κάτι που περνά από τη ζωή μας αθόρυβα και, επειδή μοιάζει τόσο απλό, δεν το αναγνωρίζουμε.
Ένα καλοκαιρινό απόγευμα.
Ένα παιδικό γέλιο.
Ένα χέρι πάνω στο δικό σου.
Ένα τραγούδι που επιστρέφει από τα παλιά.
Ένα φεγγάρι πάνω από τη θάλασσα.
Η σιωπή ενός ανθρώπου που σε καταλαβαίνει.
Και τότε ίσως καταλαβαίνουμε κάτι παράξενο:
Δεν ψάχνουμε πάντα τον Παράδεισο επειδή δεν τον έχουμε γνωρίσει.
Τον ψάχνουμε επειδή κάποτε, κάπου, για μια μικρή στιγμή, τον έχουμε ήδη ζήσει.
Και από εκείνη τη στιγμή αρχίζει η νοσταλγία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου