Απαγορευμένες επιθυμίες...

Οι απαγορευμένες επιθυμίες έχουν μια παράξενη ιδιότητα: μεγαλώνουν όταν τους απαγορεύεις να υπάρχουν. Σαν να τις ποτίζει η ίδια η κλειδαριά που τις κρατά φυλακισμένες.

Δεν είναι απαραίτητα σκοτεινές, ούτε επικίνδυνες. Μπορεί να είναι ένα σώμα που δεν πρέπει να αγγίξεις, ένα φιλί που δεν πρέπει να δοθεί, μια φυγή από μια ζωή που όλοι θεωρούν τακτοποιημένη. Μπορεί να είναι η ανάγκη να τα τινάξεις όλα στον αέρα, όχι επειδή έπαψες να αγαπάς όσα έχεις, αλλά επειδή κουράστηκες να είσαι εκείνος που περιμένουν οι άλλοι.

Η κοινωνία έχει φτιάξει έναν ολόκληρο κατάλογο επιτρεπόμενων επιθυμιών. Να αγαπάς, αρκεί να αγαπάς τον σωστό άνθρωπο. Να απολαμβάνεις, αρκεί να μην ενοχλείς. Να ονειρεύεσαι, αρκεί τα όνειρά σου να μην απειλούν τα συμφέροντα κανενός. Ακόμη και την ευτυχία τη θέλει με άδεια λειτουργίας.

Κι έτσι, οι άνθρωποι μαθαίνουν να λογοκρίνουν τον εαυτό τους προτού αναλάβει η κοινωνία. Κρύβουν τις σκέψεις τους σε συρτάρια, τις φαντασιώσεις τους κάτω από μαξιλάρια και τις αλήθειες τους πίσω από ευπρεπείς εκφράσεις. Γίνονται αξιοπρεπείς στα μάτια των άλλων και ξένοι μέσα στο ίδιο τους το σώμα.

Μα η επιθυμία δεν είναι συμβόλαιο υπακοής. Δεν δεσμεύεται από όρκους, δεν αναγνωρίζει κοινωνικές συμβάσεις και δεν ζητά πιστοποιητικό ηθικής για να εμφανιστεί. Άλλο, βέβαια, να επιθυμείς κι άλλο να θεωρείς πως δικαιούσαι να αποκτήσεις αυτό που επιθυμείς. Η ελευθερία της επιθυμίας δεν καταργεί την ελευθερία του άλλου.

Ίσως, τελικά, το πιο απαγορευμένο πράγμα να μην είναι αυτό που ποθούμε, αλλά η ειλικρίνεια να παραδεχτούμε πως το ποθούμε. Γιατί τότε αρχίζουν οι δύσκολες ερωτήσεις: τι μας λείπει, τι μας περισσεύει, ποιον κοροϊδεύουμε και πόσο από τη ζωή μας ξοδεύουμε για να διατηρούμε μια εικόνα που δεν μας χωράει πια.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στην επιθυμία και στην ενοχή, εμφανίζεται ο μεγάλος χωροφύλακας: ο εαυτός μας, ντυμένος με τα ρούχα όλων εκείνων που μας έμαθαν τι επιτρέπεται να θέλουμε.

Το δράμα δεν είναι πως έχουμε απαγορευμένες επιθυμίες. Είναι πως, κάποτε, συνηθίζουμε τόσο πολύ την απαγόρευση, ώστε αρχίζουμε να επιθυμούμε μόνο όσα μας επιτρέπουν.