Η σύγχρονη ιατρική έμαθε να κοιτάζει μέσα στο σώμα χωρίς να το ανοίγει. Η απεικόνιση έκανε ορατό το αόρατο: τον όγκο, την αιμορραγία, τη στένωση, τη βλάβη. Η οθόνη έγινε ένα καινούργιο παράθυρο προς την ανθρώπινη ανατομία και η τεχνολογία, μια δεύτερη όραση.
Όμως κάθε όραση έχει τα όριά της.
Η εικόνα δείχνει αυτό που μπορεί να καταγράψει ένα μηχάνημα. Δεν δείχνει πάντοτε αυτό που συμβαίνει στον άνθρωπο. Μπορεί να αποκαλύψει μια αλλοίωση, αλλά όχι πάντα τη σημασία της. Μπορεί να εντοπίσει έναν όγκο, αλλά δεν μπορεί από μόνη της να αποφασίσει τι σημαίνει αυτός ο όγκος για τη ζωή ενός συγκεκριμένου ανθρώπου.
Γιατί ανάμεσα στην εικόνα και στη διάγνωση υπάρχει η σκέψη. Και ανάμεσα στη διάγνωση και στην απόφαση υπάρχει ο άνθρωπος.
Η τεχνολογία μπορεί να γίνει εξαιρετικά λεπτομερής και ταυτόχρονα εξαιρετικά φτωχή, όταν ξεχνά εκείνο που δεν χωρά στην εικόνα: τον πόνο, την εξέλιξη των συμπτωμάτων, την ηλικία, τις προσδοκίες, τον φόβο, την ποιότητα ζωής.
Η απεικόνιση δεν αντικαθιστά την κλινική εξέταση. Την συμπληρώνει. Δεν αποφασίζει. Πληροφορεί. Δεν χειρουργεί. Φωτίζει τον δρόμο προς την απόφαση.
Γιατί το δυσκολότερο πράγμα στην ιατρική δεν είναι να δεις αυτό που υπάρχει στην εικόνα. Είναι να καταλάβεις τι σημαίνει.
Και εκεί αρχίζουν τα πραγματικά όρια της απεικόνισης -εκεί όπου η εικόνα τελειώνει και αρχίζει η κρίση του ανθρώπου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου