Η μαγκιά δεν έχει ηλικία...

 

Υπάρχουν άνθρωποι που μεγαλώνουν και υπάρχουν άνθρωποι που γερνούν.

Και τα δύο δεν είναι το ίδιο.

Γιατί η ηλικία είναι ένας αριθμός. Η μαγκιά, όμως, είναι στάση.

Κάποτε, στα τραγούδια και στις γειτονιές της Αθήνας, η μαγκιά είχε το δικό της λεξιλόγιο. Το «Έντελα μαγκέν ντε Βοτανίκ» κουβαλά μέσα του μια ολόκληρη εποχή: τον μάγκα της πιάτσας, το ύφος, το περπάτημα, το βλέμμα, εκείνη την ιδιαίτερη αυτοπεποίθηση που δεν χρειαζόταν πολλές εξηγήσεις.

Μόνο που η πραγματική μαγκιά δεν κατοικεί ούτε στον Βοτανικό ούτε σε μια συγκεκριμένη δεκαετία. Και σίγουρα δεν κατοικεί στην ηλικία.

Υπάρχουν εικοσάρηδες που μοιάζουν ήδη κουρασμένοι από τη ζωή και εβδομηντάρηδες που περπατούν σαν να έχουν μόλις ανοίξει την πόρτα της.

Υπάρχουν νέοι που φορούν την ηλικία τους σαν επίδειξη και μεγαλύτεροι που φορούν τα χρόνια τους σαν παράσημο.

Γιατί το στυλ δεν είναι ρούχο.

Είναι ο τρόπος που μπαίνεις σε ένα δωμάτιο.

Ο τρόπος που κοιτάζεις έναν άνθρωπο.

Ο τρόπος που γελάς.

Ο τρόπος που φεύγεις.

Η μαγκιά είναι να μη χρειάζεται να αποδείξεις ότι είσαι μάγκας.

Να έχεις περάσει από τη ζωή και να μην έχεις γίνει κυνικός. Να έχεις απογοητευτεί και να μην έχεις πάψει να ελπίζεις. Να έχεις χάσει και να μη φοβάσαι να ξαναρχίσεις.

Και όσο μεγαλώνεις, η πραγματική μαγκιά γίνεται ίσως ακόμη πιο διακριτική.

Δεν είναι πια η δυνατή φωνή.

Είναι η ήρεμη απάντηση.

Δεν είναι το «εγώ μπορώ».

Είναι το «δεν χρειάζεται να το αποδείξω».

Δεν είναι να κρατάς τους άλλους από κάτω.

Είναι να μπορείς να τους αφήνεις να ανεβαίνουν χωρίς να αισθάνεσαι ότι μικραίνεις.

Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως η νεότητα δεν είναι προνόμιο της ηλικίας. Είναι τρόπος να κοιτάς τον κόσμο.

Μπορεί το σώμα να αλλάζει, το πρόσωπο να αποκτά γραμμές, τα μαλλιά να ασπρίζουν. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν υπακούει στον χρόνο: το στυλ με το οποίο επιλέγεις να ζήσεις.

Κι αυτό δεν το χαρίζει η νεότητα.

Το κερδίζεις.

Ίσως λοιπόν ο μάγκας του παλιού τραγουδιού να μην είναι τελικά ένας άνθρωπος μιας άλλης εποχής. Ίσως να είναι μια διαχρονική φιγούρα: εκείνος που δεν χρειάζεται να φωνάξει για να ακουστεί, ούτε να ντυθεί νέος για να αισθανθεί νέος.

Γιατί η μαγκιά δεν είναι να δείχνεις μικρότερος από όσο είσαι.

Είναι να μην ντρέπεσαι για το πόσο έζησες. Και πως έζησες και ζεις.

Να κουβαλάς τις ρυτίδες σου με το ίδιο ύφος που κάποτε κουβαλούσες τα νιάτα σου.

Και να συνεχίζεις να περπατάς.

Όχι επειδή δεν φοβάσαι τον χρόνο.

Αλλά επειδή έχεις μάθει πια να περπατάς μαζί του. 

Και να χορεύεις μαζί του...

Γιατί τελικά, η ηλικία γράφεται στην ταυτότητα.

Η μαγκιά, όμως, γράφεται στο στυλ.