Swinger.

Swinger: Όταν η ανταλλαγή συντρόφων γίνεται ο καθρέφτης της υπαρξιακής κρίσης.

Τι συμβαίνει όταν η απόλυτη σεξουαλική ελευθερία μετατρέπεται σε άλλη μια βαρετή, καθημερινή ρουτίνα; Αυτό είναι το κεντρικό ερώτημα που θέτει η δανέζικη ταινία «Swinger» (2016), σε σκηνοθεσία και σενάριο του ανατρεπτικού σκηνοθέτη και σεναριογράφου Mikkel Munch-Fals. Πρόκειται για μια αιχμηρή, μαύρη κωμωδία που χρησιμοποιεί ένα φαινομενικά προκλητικό θέμα για να μιλήσει για κάτι πολύ πιο βαθύ: την κρίση της μέσης ηλικίας και την ανθρώπινη ανάγκη για ουσιαστική σύνδεση.

Η πλοκή: ένας «παγωμένος» γάμος σε αναζήτηση σπίθας.

Ο Άνταμ (Martin Buch) είναι ένας μεσήλικας που, σύμφωνα με τα κοινωνικά πρότυπα, τα έχει όλα. Μια επιτυχημένη καριέρα, μια πανέμορφη βίλα, μια σταθερή σύζυγο, την Ίρις (Mille Dinesen), και έναν έφηβο γιο. Παρά την τέλεια βιτρίνα, ο Άνταμ νιώθει συναισθηματικά νεκρός. Έχει χάσει κάθε ίχνος νεανικού ενθουσιασμού και αυθορμητισμού.

Για να σώσουν τον γάμο τους από την πλήξη, ο Άνταμ και η Ίρις επισκέπτονται τακτικά ένα πολυτελές κτήμα στην εξοχή, το οποίο λειτουργεί ως κλειστό κλαμπ για swingers (ανταλλαγή συντρόφων). Εκεί συναντούν μια σταθερή παρέα άλλων μεσήλικων ζευγαριών. Ωστόσο, ακόμη και αυτή η σεξουαλική «απελευθέρωση» έχει μετατραπεί με τα χρόνια σε μια βαρετή, σχεδόν τυπική ρουτίνα, με τους ίδιους ανθρώπους, τους ίδιους κανόνες και τις ίδιες αμήχανες συζητήσεις.

Όλα αλλάζουν όταν στο θέρετρο καταφθάνει ένα πολύ νεότερο ζευγάρι. Η πανέμορφη και αυθόρμητη Πατρίσια και ο νεαρός μουσικός σύντροφός της, ο Πάτρικ. Η παρουσία τους φέρνει μια έκρηξη φρεσκάδας, αλλά παράλληλα ξυπνάει τις ανασφάλειες των μεγαλύτερων ζευγαριών για τα νιάτα που χάνονται και το σώμα που γερνάει.

Κατά τη διάρκεια αυτού του Σαββατοκύριακου, ο Άνταμ έρχεται κοντά με την Πατρίσια. Αντί όμως για μια απλή, εφήμερη σεξουαλική επαφή -όπως ορίζει ο κώδικας των swingers- ο Άνταμ παραβιάζει τον απόλυτο κανόνα της κοινότητας: ερωτεύεται παράφορα την Πατρίσια. Βλέπει σε αυτήν την ευκαιρία να ξανανιώσει ζωντανός, να ξεφύγει από το «τέλμα» της ζωής του και να ανακτήσει τον χαμένο του ενθουσιασμό. Αυτό το ξαφνικό, αληθινό συναίσθημα λειτουργεί σαν ντόμινο. Μέσα σε ένα περιβάλλον όπου τα συναισθήματα απαγορεύονται αυστηρά και όλα υποτίθεται ότι γίνονται «μόνο για τη διασκέδαση», ο έρωτας του Άνταμ φέρνει στην επιφάνεια κρυμμένα συναισθήματα, κρυφές ανασφάλειες και πολλές αποκαλύψεις. Έντονη ζήλια και κτητικότητα. Ξέσπασμα κρυμμένων προβλημάτων στους γάμους όλων των υπόλοιπων ζευγαριών. Κωμικοτραγικές καταστάσεις, καθώς ο Άνταμ προσπαθεί απεγνωσμένα να διεκδικήσει μια γυναίκα που ανήκει σε μια εντελώς διαφορετική γενιά. Η ταινία κορυφώνεται με τους χαρακτήρες να απογυμνώνονται όχι μόνο από τα ρούχα τους, αλλά κυρίως από τις αυταπάτες τους, αναγκαζόμενοι να αντιμετωπίσουν την αλήθεια για τη μοναξιά τους και το τι πραγματικά ζητούν από τη ζωή και τους συντρόφους τους.

Ο Άνταμ, έχοντας πιστέψει ότι ο έρωτάς του για τη νεαρή Πατρίσια είναι αμοιβαίος και ότι βρήκε τη «σανίδα σωτηρίας» που θα τον βγάλει από το τέλμα της ζωής του, αποφασίζει να ρισκάρει τα πάντα. Είναι έτοιμος να διαλύσει τον γάμο του με την Ίρις και να αφήσει πίσω του την τακτοποιημένη αστική του ζωή. Ωστόσο, έρχεται αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα. Για την Πατρίσια, όλο αυτό ήταν απλώς μια εφήμερη περιπέτεια του Σαββατοκύριακου. Η νεαρή κοπέλα δεν έχει καμία πρόθεση να εγκαταλείψει τη δική της ζωή ή τον σύντροφό της για χάρη ενός μεσήλικα άνδρα που περνάει κρίση ηλικίας. Η απόρριψη αυτή πληγώνει βαθιά τον Άνταμ και τον αναγκάζει να συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να «αγοράσει» ή να κλέψει τα χαμένα του νιάτα. Η σύζυγός του, η Ίρις, αν και πληγωμένη από τη συναισθηματική προδοσία του Άνταμ, δεν αντιδρά με υστερία. Αντίθετα, αντιμετωπίζει την κατάσταση με μια σχεδόν κυνική αλλά και ρεαλιστική ωριμότητα. Καταλαβαίνει ότι η "φυγή" του Άνταμ προς την Πατρίσια δεν αφορούσε την ίδια την κοπέλα, αλλά την εσωτερική του ανάγκη να νιώσει ξανά ζωντανός. Η ταινία κλείνει με το Σαββατοκύριακο να φτάνει στο τέλος του και τα ζευγάρια να επιστρέφουν στις κανονικές τους ζωές. Ο Άνταμ και η Ίρις μπαίνουν στο αυτοκίνητο για το ταξίδι της επιστροφής. Το φινάλε δεν προσφέρει ένα εύκολο ή απόλυτα χαρούμενο happy end, αλλά μια ρεαλιστική και γλυκόπικρη αποδοχή. Ο Άνταμ επιστρέφει στη βάση του αλλαγμένος. Έχει αποδεχτεί το πέρασμα του χρόνου, τη φθορά και το γεγονός ότι οι μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Υπάρχει όμως μια λεπτή αλλαγή στη δυναμική του ζευγαριού. Έχοντας αγγίξει τον πάτο και έχοντας «ξεγυμνωθεί» συναισθηματικά, ο Άνταμ και η Ίρις ξεκινούν να επικοινωνούν ξανά με μια ειλικρίνεια που είχε χαθεί εδώ και χρόνια.

Πίσω από το Σεξ: μια σπουδή στην αστική μοναξιά. 

Ο Munch-Fals αποφεύγει με μαεστρία τις παγίδες μιας φτηνής, πρόχειρης κωμωδίας. Το «Swinger» δεν είναι μια ταινία για το σεξ, αλλά μια βαθιά κοινωνική σάτιρα. Το θέρετρο των swingers λειτουργεί ως μια μικρογραφία της σύγχρονης κοινωνίας, όπου οι άνθρωποι προσπαθούν απεγνωσμένα να καταναλώσουν εμπειρίες για να γεμίσουν το εσωτερικό τους κενό. Το χιούμορ της ταινίας είναι μαύρο και άβολο, προκαλώντας τον θεατή να γελάσει με τις δικές του ανασφάλειες, τον φόβο των γηρατειών και την τρομακτική διαπίστωση ότι ο χρόνος κυλάει ανεπιστρεπτί.

Ο πρωταγωνιστής Martin Buch δίνει μια εξαιρετική, πολυεπίπεδη ερμηνεία ως Άνταμ (η οποία του χάρισε και υποψηφιότητα Α' Ανδρικού Ρόλου στα βραβεία), ισορροπώντας ανάμεσα στην κωμική αμηχανία και τη δραματική απόγνωση.

Το σενάριο βασίζεται σε έξυπνους διαλόγους που αποδομούν τις σύγχρονες σχέσεις χωρίς να γίνονται διδακτικοί.

Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα που είναι ταυτόχρονα ζεστή αλλά και ειρωνική, αποδεικνύοντας γιατί θεωρείται ένας από τους πιο ενδιαφέροντες δημιουργούς του σύγχρονου δανέζικου σινεμά.

Το «Swinger» είναι μια αναζωογονητική πρόταση για όσους έχουν κουραστεί από τις προβλέψιμες χολιγουντιανές κομεντί. Είναι μια ταινία που θα κάνει τον θεατή να γελάσει, να νιώσει άβολα, αλλά κυρίως να σκεφτεί τη δική του ζωή και το τι σημαίνει τελικά να είσαι ευτυχισμένος σε μια σχέση.