Στην Ανωγή, στο όρος Νήριτος, της Ιθάκης, η γη μοιάζει να ύψωσε μόνη της ένα μνημείο.
Ο Αράκλης, ένας επιβλητικός μονόλιθος ύψους περίπου εννέα μέτρων, στέκει περίπου εξακόσια μέτρα ανατολικά του χωριού. Με την ατρακτοειδή μορφή του, την αιχμηρή κορυφή και τον πλατύτερο βράχο που τον στηρίζει σαν φυσικό βάθρο, θα μπορούσε εύκολα να θεωρηθεί ένα προϊστορικό μενίρ -ένα ανθρώπινο σημάδι χαραγμένο πάνω στο τοπίο.
Κι όμως, δεν τον έστησε κανένας άνθρωπος.
Ο Αράκλης είναι έργο της ίδιας της γης. Η μορφή του δημιουργήθηκε μέσα από τη μακρά διάβρωση των ασβεστολιθικών πετρωμάτων, μέσα από εκείνη τη βραδύτατη διαδικασία της καρστικοποίησης που εργάζεται αθέατα επί αιώνες. Νερό, χρόνος και πέτρα συνεργάστηκαν χωρίς σχέδιο και χωρίς αρχιτέκτονα.
Κι όμως, το αποτέλεσμα μοιάζει σχεδόν ανθρώπινο.
Ίσως επειδή έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε την πρόθεση ακόμη και εκεί όπου υπάρχει μόνο η δύναμη της φύσης.
Οι άνθρωποι της Ιθάκης, βλέποντας αυτόν τον τεράστιο, όρθιο βράχο, του έδωσαν το όνομα του Ηρακλή, παραφρασμάνο σε «Αράκλη»- σαν να χρειαζόταν η μυθολογία ένα όνομα αρκετά δυνατό για να χωρέσει το μέγεθός του.
Και έτσι συναντιούνται εδώ δύο δημιουργοί:
ο χρόνος της γεωλογίας και ο χρόνος του μύθου.
Η πέτρα γεννήθηκε πρώτη.
Ο άνθρωπος ήρθε αργότερα και της έδωσε όνομα.
Ο Αράκλης όμως εξακολουθεί να στέκει εκεί, αδιάφορος για τον μύθο που του αποδώσαμε. Δεν γνωρίζει τον Ηρακλή, ούτε τον Οδυσσέα, ούτε την ιστορία που εμείς διαβάζουμε πάνω του.
Γνωρίζει μόνο τη βροχή, τον άνεμο και το φως.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο βαθύ μάθημά του.
Πριν από εμάς υπήρχε η πέτρα.
Μετά από εμάς θα παραμείνει η πέτρα.
Εμείς περνάμε από την Ιθάκη αναζητώντας τον νόστο μας.
Ο Αράκλης δεν χρειάζεται να επιστρέψει πουθενά.
Είναι ήδη εκεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου